. سربداران همدل؛ راوی جغرافیا تا همین چند وقت پیش با خودم فکر می‌کردم جغرافیا به چه درد می خورد؟ خصوصا دوران مدرسه همش از خودمان می پرسیدیم یاد گرفتن اسم چند جلگه و کوه و رود و فلان همسایه شرقی و غربی و جنوبی و شمالی چه دردی از زندگی را دوا می کند؟ اما توی همین یکسال پیش اتفاقاتی افتاد که ورق برگشت. یک دفعه همه سرشان رفت وسط نقشه‌ جغرافیا تا ببینند این باریکه غزه که می‌گویند کجاست؟ فلسطین کدام قسمت نقشه است؟ سوریه کدام طرف می‌افتد؟ لبنان و یمن چه قدر طول و عرض و مساحت دارند؟ اصلا اسراییل کجاست؟ تازه بعضی هم تکه‌ای باریک از این نقشه را بریدند و چسباندند روی قاب گوشی و دفتر و کیف و کوله مدرسه شان. از بعد هفت اکتبر و طوفان الاقصی جغرافیا یک معنای دیگر برای مردم دنیا پیدا کرد. معنایی که گاهی علم جغرافی هم از پس جواب دادنش برنمی‌آمد. کجا؟ وقتی آدم‌ها معنی پبروزی جمعیتی کم بر لشکر و سرزمینی با وسعت را می‌دیدند. کشورهایی اندازه بند انگشت روی نقشه که زده بودند توی دهان قدرت‌هایی که با غصب و غارت هکتار هکتار برای خودشان سرزمین سوا کرده بودند. حالا دیگر جغرافیا مهم بود. نقشه ها می‌توانستند بازیگر جهاد تبیین شوند. بچه‌های سربداران همدل هم از همان روز اول دستشان آمد که اولش باید جهاد فکری کرد.‌ عکس نقشه را انداختند روی یک تکه بنر. بعدش روستا به روستا و مسجد به مسجد بنر را پهن کردند و به مردم نشان دادند توی دنیا دارد چه می‌گذرد ما کجای کاریم و جبهه مقاومت، مقاومت که می‌گویند کجای این نقشه نشسته و دارد چه طور فتح الفتوح می‌کند. سربداران همدل می‌دانستند ذهن که روشن شود، دیگر دست توی جیب بردن سخت نیست. ذهن که روشن شود، کمک به مسلمانی که یک کشور آن طرف‌تر گرفتار ظلم شده، دو دو تا چهار تا نمی‌خواهد. ذهن که روشن شود، همان سطل آبی می‌شود که امام روح‌الله فرمود؛ هرکس یه دانه‌اش را بریزد این سرطان از روی نقشه شسته می‌شود و هیچ اثری ازش نمی‌ماند. @sarbedar_moghavemat @koookhak

. نکند فکر کنی در دلِ من یادِ تو نیست گوش کن، نبضِ دلم زمزمه‌اش با تو یکیست کِی بهتر از نیمه‌ شب، آدم می‌تواند با کلماتی که از صبح دور سرش می‌چرخند، قرار بگذارد... #شب‌نویسی @koookhak

. می‌خواستم به مناسبت سالگرد ۱۷ دی ماه چند خطی در مورد طیبه سادات بنویسم که فرصت نشد. طیبه سادات زمانی دختری اهل یکی از روستاهای کرمانشاه که نان پهلوی‌ها را آجر کرده بود. خیلی نگاه نمی‌کرد که الان شب است؛ راه باریک است، من توی این جاده تنها هستم. همان یک قدمی که بلد بود برمی‌داشت و خدا برایش جاده گشایی می‌کرد. خودش بود و دوربینش. از ویرانی‌های پهلوی عکس می‌انداخت؛ مستند درست می‌کرد تا نشان مردم دهد و نگذارد سرشان برود تو لاک زندگی و جای دوست و دشمن عوض شود. دست به مبارزه‌اش خوب بود؛ چه وقتی دانش‌آموز بود و چادرش را قرص چسبید و یک تنه ایستاد جلوی ناظم مدرسه، چه وقت دانشجویی که ۱۷ دی ۵۶ در رکاب زن‌های مشهدی رفت تظاهرات روز آزادی زن. روزی که درست یکسال بعدش شهادت را گذاشت توی دامن طیبه سادات. گلوله ساواک یک راست سینه‌اش را نشانه رفت در راهپیمایی روز آزادی زن در کرمانشاه. قصه‌اش را مفصل در کتاب دختران ایران روایت کرده‌ام. #شهیده‌طیبه‌زمانی #برف‌سرخ #دختران‌ایران #روزآزادی‌زن @koookhak

. استاد می‌فرماید ما در میدان واقعی چالش نمی‌کنیم. گاهی در زمین خالی زورآزمایی می‌کنیم! #مغالطه‌پهلوان‌پنبه @koookhak

. سلطه در اشغال فلسطین، به دنبال زیست سیاست و زیست قدرت نیست؛ بلکه به دنبال زنده کردن نوعی مرگ همیشگی است. هدف از گستراندن سایه مرگ این است که قبل از بودن انسان فلسطینی، انسان بودن از آن زدوده شود. پ_ن: سرمقاله عالی. خداقوت به آقای نامخواه و نامه جمهوری‌ها. از زیر سنگ هم شده این شماره رو گیر بیارید و بخونید. جهان‌بینی تازه‌ای از انسان فلسطینی(مقاومت) می‌دهد. #نامه‌جمهور #شماره‌هفتم #انسان‌فلسطینی‌و‌امکان‌رهایی @koookhak