یک روز باید از فلسفه شکل‌گیری و امتداد روضه‌های مقاومت‌مان در مادرانه سبزوار برایتان بنویسم. إن شاءالله به شرط حیات. بهش می‌گوییم روضه‌های آدم‌ساز!

. نمی‌دانم دیشب این مصاحبه را تماشا کردید یا نه! قسمتی ازش را برایتان می‌گذارم، بقیه‌اش را حتما خودتان بخوانید یا ببینید. بخشی از مصاحبه دکتر طهرانچی در برنامه نگار: نگاه کنید، بعد از اینکه ما در نانوفناوری، زیست‌فناوری و علوم شناختی در سال ۸۴ دستاوردهای‌مان را جدی‌تر کردیم، غربی‌ها بسیار حساس شدند. آن‌ها سریعاً یک خانمی که سردبیر اروپایی نیچر بود را به ایران فرستادند. او آمد، یک دوری زد و برگشت و دو مقاله نوشت. در واکاوی اینکه چرا ایران توسعه‌ی علمی پیدا کرده، این شهادت ما نیست که بگوییم ما از درون نظام داریم جهت می‌دهیم. این خانم آمده و بررسی کرده و در نیچر، در شماره‌ی ۴۳۵، در می ۲۰۰۵، دو مقاله منتشر کرده است. عنوان مقاله‌ی اولش "ایران لانگ مارچ" یا "رژه‌ی بزرگ ایرانیان" است. سوتیتر مقاله می‌گوید مرجعیت علمی در ایران در حال بازسازی دوباره است، مگر اینکه با اغتشاش سیاسی یا تحریم جلوی آن گرفته شود. بله، ۲۰۰۵، یعنی ۱۹ می ۲۰۰۵. سال ۱۳۸۴. او در تحلیل اینکه چرا اینطور شده، می‌گوید آیت‌الله علی خامنه‌ای به صورت مؤثر توسعه‌ی کشور را شارژ کرده و توسعه‌ی کشور را با توسعه‌ی علم در هم آمیخته است. جامعه‌ی آکادمیک کوچک ایران این پیام را با تمام وجود دریافت کرده و شعارش توسعه‌ی درون‌زا در همه‌ی ابعاد علم است. این موضوع در جامعه‌ی علمی ایران طنین‌انداز شده و آن‌ها از تاریخ و دستاوردهای علمی خود آگاه هستند. در مقاله‌ی دیگری می‌گوید این‌ها می‌دانند که رهبری علم دنیا را یک روز داشتند و آیا به دنبال سودای دوباره‌ی رهبری علم جهانی هستند. می‌خواهم بگویم که دشمن هم اعتراف دارد که این دستاورد، دستاوردی است که در گفتمان، حمایت و راهبری آن منحصراً در شخص ایشان قرار گرفته است. https://farsi.khamenei.ir/others-dialog?id=60544 @koookhak

. از یار نسیم روضه دارد خبری بازآمده با حماسه‌ی بیشتری پژواک دمادم حسین‌بن‌علی‌ست تهدید در این کوه ندارد اثری ‌ میلاد عرفان‌پور ‌ #ای‌ایران‌بخوان @koookhak

. مثل آن‌هایی که از اول روضه توی مهمان‌خانه مهمان‌داری و میزبانی کرده‌اند و آخر مجلس می‌آیند یک دمی بگیرند، ناگهان پرده حسینیه را کنار زدید و آمدید داخل. مهمان‌ها انگار انتظارش را نداشتند، مثل باد از جا کنده شدند، دست‌هایشان ناخواسته رفت توی هوا. اولین شعاری که آمد سرزبان‌شان، نوای حیدر حیدر بود. دست روی سینه گذاشتید و طبق عادت همیشه با لبخند، تک تک را جواب دادید. بعد نشستید و حاج محمود را صدا زدید. سر از پا نشناخته دوید به سمت‌تان. حتی سیاهه‌های مداحی‌اش را وسط راه جا گذاشت. زانو زد. توی گوشش گفتید؛ ای ایران بخواند برایتان، برایمان. تازه یک کمی عاشقانه‌اش هم کردید؛ به حاج محمود گفتید اگر خسته نیستی‌، بخوان. وقتی شما توی لغت‌نامه‌تان خستگی ندارید، ما را چه به این حرف‌ها. صدای حاج محمود از روی پله آخر منبر، پیچد توی حسینیه امام خمینی(ره). ای میهن خدایی! صحن امام رضایی ایران ذوالفقار و ایران عاشورایی در روح و جان من! می‌مانی ای وطن! تویی تویی تو هستی حرم تویی تو خانه من ای ایران ایران! ‌ @koookhak

. وقتی امام روح‌الله می‌گوید؛ ما ملت گریه سیاسی هستیم معنایش همین جوانه‌های لبخند، وسط اشک‌های شب دهم محرم است. @koookhak

. آقاجان! ما هیچ‌کدام خسته‌ نیستیم؛ چون می‌خواهیم تا خود صبح نابودی کفر، برایت ای ایران بخوانیم. ‌ @koookhak

. | سخنرانی شهید سید حسن نصرالله، به مناسبت مراسم عاشورایی در روز عاشورا سال گذشته | حال ما امروز دقیقا حال یاران امام حسین(ع) است که امام اجازه رفتن داد اما باقی ماندند و حمایت کردند. ما مانده ایم و از مسئولیت شانه خالی نکرده ایم به همین دلیل خانه هایمان ویران می شود و هر روز شهید و جانباز می دهیم. یا اباعبدالله به شما عرض میکنم: اگر کشته شوم و دوباره زنده شوم و هزار بار این اتفاق برایم اتفاق افتد، تو را رها نمی کنم و از کربلای امروز و یاری مظلومان دست بر نمی دارم. ما از مرگ نمی ترسیم و در مسیر ساختن پیروزی های پی در پی با قدرت حرکت می کنیم. ما فرزندان زینب(س) و زین العابدین(ع) هستیم که در مجلس عبید الله به او گفتند: ما را از مرگ می ترسانی؟! ما این راه را ادامه می دهیم در حالیکه چشمانمان به قدس خیره شده است. ما بار دیگر بیعت خود را با امام حسین(ع)، حضرت صاحب الزمان(عج) و جانشین بر حق ایشان حضرت آیت الله خامنه ای تجدید می کنیم. ما از جنگ نمی ترسیم زیرا آخرین چیزی که جنگ برایمان می آورد، مرگ یا شهادت است و ما از مردن، ترسی نداریم. @nasrollah_info @koookhak

این جمله امام روح‌الله اگه موضع سیاسی و نظامی بود میشد این صحبت مقام ارشد یمنی تو تصویر ‌ ما می‌گوییم تا شرک و کفر هست، مبارزه هست. و تا مبارزه هست، ما هستیم. ما بر سر شهر و مملکت با کسی دعوا نداریم. ما تصمیم داریم پرچم «لا اله الّا الله» را بر قلل رفیع کرامت و بزرگواری به اهتزاز درآوریم. ‌ @koookhak

. چند روز پیش در جمع دانشجویان یکی از دانشگاه‌ها ذیل وقایع جنگ تحمیلی ۱۲ روزه و بالا آمدن موضوع هسته‌ای و پررنگ شدن قدرت علمی کشور به گفت‌وگو نشستیم. گفت‌و‌گوها عمده پیرامون: علم جهادی و جهاد علمی علم سکولار استعمار در حوزه علم سلاح و انرژی هسته‌ای و با محوریت کتاب‌ و سوژه‌های پیشرفت بود. متاسفانه فرصت روایت جلسه را ندارم اما توصیه می‌کنم این سخن‌رانی آقا را مطالعه بفرمایید که اساس صحبت ما این سخنرانی ایشان در سال ۸۳ در جمع جهاد دانشگاهی‌ها بود. https://farsi.khamenei.ir/speech-content?id=3236 یکی از موضوع‌هایی که نمی‌گذارند در کشورهای زیر سلطه رشد کند و بشدت مانع آن می‌شوند، مسأله‌ی علم است؛ چون میدانند علم ابزار قدرت است. خود غربیها با علم به قدرت رسیدند؛ این یکی از پدیده‌های تاریخ بود. البته علم بین شرق و غرب دست به دست گشته و برای مدتی هم آنها در جهالت بودند. در همان دوره‌ی قرون وسطا، که خودشان توصیف میکنند، در این طرف دنیا وقت شکوفایی علم بوده است؛ اما بمجردی که آنها به علم رسیدند، از علم به‌صورت یک ابزار برای اقتدار و کسب ثروت و گسترش سلطه‌ی سیاسی و جذب ثروت ملتها و تولید ثروت برای خودشان استفاده کردند و از آن ثروت باز تولید علم کردند و علم را بالا بردند و دانش خودشان را رشد دادند. آنها میدانند که علم چقدر در قدرت بخشیدن به یک ملت و به یک کشور، تأثیر دارد، لذاست که اگر بخواهند نظام سلطه؛ یعنی رابطه‌ی سلطه‌گر و سلطه‌پذیر باقی بماند و حاکمِ بر نظم جهانی باشد، باید نگذارند آن بخشی که آنها مایلند سلطه‌پذیر باشند، دارای علم شوند؛ این یک استراتژی است که بروبرگرد ندارد و الان رفتارشان هم در دنیا بر همین منوال است؛ لذا باید برای کسب علم و تحقیق جهاد کرد؛ باید کار کرد. ۸۳/۰۴/۰۱ @koookhak

. هم‌چون‌ عقابان تیز پرواز داشتم برای یکی از کتاب‌هایم که تازه کارش تمام شده، چند سطر موخره می‌نوشتم. دستم روی صفحه‌کلید جا‌به‌جا می‌شد و کلمات روی ورد نقش می‌بست؛ «...امروز که این موخره را می‌نویسم؛ ۲۵ روز از جنگ تحمیلی ایران با اسراییل می‌گذرد...» ‌ یک لحظه ایستادم و به صفحه لپ‌تاپ خیره شدم. واقعا ما با اسراییل جنگیدیم یا دارم خیال‌پردازی می‌کنم؟ ما جدی جدی با خود اسراییل تو قلب شهرهای کشورمان دست به یقه شدیم؟ ما شهید جنگ اسراییل توی خاک‌مان دادیم؟ یعنی اسراییل را بیرون از فیلم‌های تو گوشی و تلویزیون دیدیم؟ اجرای نمایش روز قدس و زنگ فلسطین مدرسه و میز غزه دانشگاه نبود؟ یعنی مرگ را با مشت‌های گره کرده‌مان از نمازجمعه‌ها و راهپیمایی‌ها با موشک فرستادیم به قلب سرزمین‌های اشغالی؟ ‌ خودم را عقب کشیدم و به آدم‌هایی فکر کردم که چه قدر آرزوی دیدن این روزها را داشتند. برای رسیدن به چنین روزهایی که جلوی این رژیم منحوس با اقتدار، قد علم کنیم، دویدند و شهادت روزی‌شان شد. مثل حاج احمد متوسلیان که می‌گفت: «ما با اسراييل وارد جنگ خواهيم شد و عمليات‏مان را عليه آنها شروع خواهيم كرد. هر كس با ماست؛ بسم‏الله! هر كس با ما نيست، خداحافظ! ما با ايمان‌‌مان مى‏جنگيم؛ جندالله با ايمانش مى‏جنگد. روزى را نزديك خواهيم نمود كه اسراييل چنان بترسد و در فكر اين باشد كه مبادا از لوله سلاحمان، به جاى گلوله، پاسدار بيرون بيايد. باشد كه ما شبانگاهان بر سرشان بريزيم؛ همچون عقابان تيزپروازى كه شب و روز برايشان معنا ندارد.» ‌ @koookhak 

. چه تو روزهایی که میان کوچه خیابان‌های شهر با مردم نشستیم به گفت‌وگو تا #مادران‌میدان‌جمهوری رقم بخورد و چه این روزها که نشسته‌ام پای نوشتن فعالیت‌های زنان کشور در عرصه مقاومت، مدام این جمله امام روح‌الله توی ذهنم می‌چرخد‌: «...بحث مبارزه و رفاه و سرمایه، بحث قیام و راحت طلبى، بحث دنیاخواهى و آخرت جویى دو مقوله اى است که هرگز با هم جمع نمى شوند. و تنها آنهایى تا آخر خط با ما هستند که درد فقر و محرومیت و استضعاف را چشیده باشند. فقرا و متدینین بى بضاعت گردانندگان و برپادارندگان واقعى انقلابها هستند...» ‌ پای صندوق رای وسط باشد یا کمک به جبهه مقاومت، باز همان ته صف‌نشین‌ها و آخر مجلس نشسته‌ها هستند که بدو خودشان را می‌رسانند اول صف. ‌ @koookhak