به خدا که بسپاری، حل میشود. خودم دیدهام؛ وقتی که از همه بریده بودم؛ بی هیچ چشمداشتی هوایم را داشت، در سکوت و آرامش، کار خودش را میکرد و نتیجه را نشانم میداد که یعنی ببین! تو تنها نیستی...
خودم دیدم وقتی همه میگفتند این آخر خط است، با اشاره حالیام میکرد که به دلت بد راه نده! تا من نخواهم هیچ آخری، آخر نیست و هیچ آغازی بدون اذن من سر نمیگیرد.
خودم دیدم وقتی همه سعی بر زمین زدنم داشتند، دستان مرا محکم میگرفت و مرا بالاتر میکشید تا از گزندشان در امان باشم، هرکجا آدمها دوستم نداشتند، او دوستم داشت و خلأ احساس مرا یکتنه پر میکرد.
اوست از پدر پناه دهندهتر و از مادر، مهربانتر... اوست از هرکسی تواناتر.
من کارم را به خدا سپردهام و او هرگز بندهاش را ناامید نمیکند.
«أَلَیْسَ اللَّهُ بِكَافٍ عَبْدَهُ » ؟!
چرا.. کافیست، به خدا که خدا همهجوره برای بندهاش کافیست..
از طرف نرگس صرافیان👆
وسیع باش...
دلتنگ که شدی؛
منتظر نباش کسی دل گرفتهات را باز کند!
بلند شو و قدمی بردار،
دل کسی را شاد کن
دلت خود به خود باز میشود!
هر چقدر غصه بخوری دنیا پاسخی به دلت نمیدهد!
شاد باش،شاد بودن اگر نتواند مشکلاتت را کم کند اضافه نمیکند
اگر کسی چشم زیبابین نداشته باشه،
خدا هر چقدرم بهش نعمت بده
بازم کم و کاستی ها و نقص ها رو میبینه.
آدمی که داشته هاش رو میبینه،
بیشتر از زندگیش لذت میبره
دنیا به اندازه ی کافی پیچیده و عجیب هست .زیاد به سختی ها فکر نکنیم ❤️
ببخشید من امشب نمیتونم ازتون ازمون شیمی بگیرم
فردا انشاءالله هم تصحیح میکنم ازمون های زیست رو هم امتحان شیمی برگزار میکنم هم کلیپ های شیمی رو فردا در کانال در اختیارتون میزارم تا برای شب امادگی کامل داشته باشید
👇👇انشاء درس پنجم #نگارش
به نام خدا
پروانه
هر بار که چشمانمان را می بندیم می توانیم خود را در قالب شی یا کسی دیگر تصور کنیم . گاهی یک سنگ ریزه و یا گاهی یک پروانه.
بال می زنم و پرواز می کنم از لابه لای برگ های سبز رنگ و درختان بزرگ و بلند تا برسم به قرار عاشقانه با گل ها! همان گل هایی که عطرشان مست می کند و رنگشان نوازش می کند روحم را.
می روم به سمت دریاچه ی زیبای جنگل تا هم آبی بنوشم و هم در آب ذلال و پاکش که همچون آیینه ایی شفاف است ، تصویرم را ببینم و دوباره و دوباره از پرهای رنگارنگم با خال های ریز و درشت رویش دیدن کنم ؛ و باز دوباره شکرگزار خداوند بخاطر این همه زیبایی شوم.
شکر بگویم برای روزهایی که کرم بودم و در پیله ی خود پروانه ایی شدم تا پرواز کنم و دنیایی را که از زمین دیده بودم این بار از آسمان ببینم . من پروانه ام ، همانند خیلی های دیگر می خندم ، گریه می کنم، و با دوستان خود صحبت می کنم و در نهایت می میرم.
ما پروانه ها دنیا را زیباتر می بینیم. زیرا که دو بار متولد شده ایم. یک بار به عنوان کرم و بار دیگر به عنوان پروانه. پروانه بودن بال می خواهد تنها دو چشم بینا می خواهد تا دنیا را زیباتر ببینیم. پروانه بودن کار هر کسی نیست. پروانه بودن دل پاک و مهربان می خواهد.