هدایت شده از June 9
از ۲۴ ساعت شبانه روزم ۲۳ ساعت به غلبه بر عذاب وجدان میپردازم ولی مثل اینکه واقعا گریزی نیست....
آخه چرا باید وسط غذا خوردن اونم توی یه مکان که کلی فامیل و آشنا نشسته یاد بستنیای که آقای حبیبی بخاطر خرابکاری بچهای مدرسه ما برای کل کاروان بخره و یاد دستی که برای آقای کاظمی نسب تکون دادم بیوفتم و برنج از شدت خنده بیوفته تو حلقم؟ تازه اونم وسط مراسم ختم.