می‌دونید از دیشب دارم به این فکر می‌کنم که چقدر مهمه همه بتونن استعداد و ظرفیت خودشونو کشف کنن و ازش استفاده کنن.

واقعا الان آدما سر جای خودشون نیستن؛ مثلا طرف به اجبار خانواده رفته فلان رشته، یا بخاطر پول رفته تجربی.. اینه که بده و باعث میشه حس کنم دنیا بهم ریختست. حالا جز مسئله تحصیلی، از لحاظ ارتباطی و رفتاری هم این موضوع مهمه و باید رو خودمون تمرکز کنیم گاهی

مثلا دقت کردم دیدم من همیشه مرکز یک گروه بودم و آدما که کم کم دورم جمع شدن یه گروه تشکیل شده. معمولا تو واقعیت و مجازی و گیم و همه جا اینجوری بوده. البته بعدش خودم غیبم میزنه چون من مهارت جذب بقیه و تشکیل یه زنجیره ارتباطی رو دارم ولی درونگرام.. یه درونگرای اجتماعی. کار یمقدار واسم سخته. تا یه حدی لیدری گروه رو میکنم ولی بعدش کم میارم و دوباره میرم تو غارم تا چند قرن دیگه که بار این روند رو جایی شکل بدم. خلاصه که دیگه نگه داری بقیه کار به عهده بقیه قرار میگیره همیشه و اونا ان که می درخشن. مثلا من گپ قدقد رو زدم، از اون گپ چندین گپ کوچیک دیگه تشکیل شد. بچه ها تونستن آدمای مناسب خودشونو پیدا کنن و ارتباط بگیرن. من صرفا بهشون کاغذ دادم.. اونا ان که اثز هنری رو خلق کردن. یجورایی خودمو هیچکاره میبینم. همیشه دوستامو به هم وصل کردم و بعدش غیب شدم. یه جور پل

* خیلی از این چیزای جالب جزئی ای هست که معمولا نوجوونا تو خودشون نمیبینن و کشفش نمیکنن.. یا باید تو طول زندگی یکی به آدم بگه که توجهش جلب بشه، یا خودش اگه دقت کنه میفهمه استعدادشو