می‌دونید از دیشب دارم به این فکر می‌کنم که چقدر مهمه همه بتونن استعداد و ظرفیت خودشونو کشف کنن و ازش استفاده کنن.

واقعا الان آدما سر جای خودشون نیستن؛ مثلا طرف به اجبار خانواده رفته فلان رشته، یا بخاطر پول رفته تجربی.. اینه که بده و باعث میشه حس کنم دنیا بهم ریختست. حالا جز مسئله تحصیلی، از لحاظ ارتباطی و رفتاری هم این موضوع مهمه و باید رو خودمون تمرکز کنیم گاهی

مثلا دقت کردم دیدم من همیشه مرکز یک گروه بودم و آدما که کم کم دورم جمع شدن یه گروه تشکیل شده. معمولا تو واقعیت و مجازی و گیم و همه جا اینجوری بوده. البته بعدش خودم غیبم میزنه چون من مهارت جذب بقیه و تشکیل یه زنجیره ارتباطی رو دارم ولی درونگرام.. یه درونگرای اجتماعی. کار یمقدار واسم سخته. تا یه حدی لیدری گروه رو میکنم ولی بعدش کم میارم و دوباره میرم تو غارم تا چند قرن دیگه که بار این روند رو جایی شکل بدم. خلاصه که دیگه نگه داری بقیه کار به عهده بقیه قرار میگیره همیشه و اونا ان که می درخشن. مثلا من گپ قدقد رو زدم، از اون گپ چندین گپ کوچیک دیگه تشکیل شد. بچه ها تونستن آدمای مناسب خودشونو پیدا کنن و ارتباط بگیرن. من صرفا بهشون کاغذ دادم.. اونا ان که اثز هنری رو خلق کردن. یجورایی خودمو هیچکاره میبینم. همیشه دوستامو به هم وصل کردم و بعدش غیب شدم. یه جور پل

* خیلی از این چیزای جالب جزئی ای هست که معمولا نوجوونا تو خودشون نمیبینن و کشفش نمیکنن.. یا باید تو طول زندگی یکی به آدم بگه که توجهش جلب بشه، یا خودش اگه دقت کنه میفهمه استعدادشو

میدونید یسری آدما تو چشمن همیشه. نمیدونم دلیلش چیه.. یسریا میگن کاریزما یسریا میگن هنر تعامل و فلان. ولی بهرحال، حسرت فرد دیگه ای بودن رو نخورید. هر کسی ظرفیت خاص خودشو داره که کم کم شکوفا میشه. آدمای شوخ طبع معمولا بیشتر تو چشمن ولی دنیا به آدم های ظاهرا خشک و تحلیلی هم نیاز داره..

مثلا تو کلاس فلان استاد که اگه یادتون باشه گفته بودم یکی هست وقتی تایم نقد به ارائه بقیه میرسه اون همیشه اولین نفر یه نقد کامل و جامع تحویل میده.. بچه ها همش بهش اعتراض کردن که تو چرا اینجوری ای. ولی به من اعتراض نکردن که چرا تحلیلمو میگم چون من همش با شوخی میگفتم و سعی میکردم جو رو سبک نگه دارم. یعنی انقدر ضایع بود اوضاع که تو کلاس به اون دختر منتقد میپریدن، و بعد از کلاس مثلا فلان دختر اومد ازم تشکر میکرد که هواشو داشتم و گفتم لبخندش هم زیباست