خوشا بر خاک عراق، این همه اقبال و شرف؛ هم حسینش در بر آغوش، هم عزیزش، سیدعلی.

دنیای مدرن حتی به شنگول و منگولم رحم نمیکنه.

همون پروانه‌هه که تو قلبت پرواز می‌کرد راه نفستو می‌بنده.

اره شاید یه روز خوب بشم، شایدم هیچوقت خوب نشم، چمیدونم.

کولرو روشن میکنم سرده خاموش میکنم گرمه، خدایا.

حتی توانایی ساعت‌ها نشستن و زل‌زدن به در و دیوارو ام دارم ولی کافیه اسم درس بیاد تا بدنم یه لشکر عظیم از سلول‌های مقاوم مقابله با درسو بفرسته اینور.

خداوندا، خداوندگارا، پروردگارا. چهار روز دیگه نهایی دارم، قربون دستت این قضیه‌ی سرعقل اومدنم دست خودتو می‌بوسه، مرسی مدیونتم اوس‌کریم، بوس.

به مناسبت روز جهانی والیبال و این داستانا.

گاهی که با خودم به تموم شدن والیبال و این مسیر فکر می‌کنم خنده‌م میگیره. مضحکه، چون به هرحال هر آدمی از یه جایی شروع میشه، یکی از خونه، یکی از مدرسه، یکی از یه آدم. منم از اینجا شروع شدم، از سالن، از توپی که بدون‌اغراق گاهی ارزشش برام از خیلی از ادمایی که از کنارم گذشتن بیشتر بوده. والیبال فقط بخشی از وجود من نیست، اسکلت شخصیت و هویت منه، همون چیزی که اگر نباشه، دیگه ایستادن هم معنی‌ای نداره. والیبال یه جریانه که خودش توی رگام حرکت می‌کنه و خودشم راه رو برای گذاشتن مرهم روی عمیق‌ترین زخمای روحم پیدا می‌کنه. والیبال اون گوشه‌ی امن روح من ریشه داره، منو از همون اولش ساخته، یه‌چیزی فراتر از افکار ساده‌ی آدما.