بعضی‌وقتا با خودم فکر می‌کنم آدما چجوریه که همدیگه رو انقدر راحت قضاوت می‌کنن؟ استنباط‌های‌احمقانه‌ی ذهنشون دقیقا کجای زندگی بقیه‌ی آدماست که انقدر با اطمینان و یقین بیانش می‌کنن؟ شیشه می‌کشن بعضیا؟

آدما می‌میرن و فراموش می‌شن. منم یه زنده‌‌ی فراموش شده‌ام.

اگه بگم دارم دق میکنم، دروغ نگفتم.

مُردم، به اباالفضل خبر بدید، دیگه کم آوردم...

-

هر‌چیزی که بهش اهمیت می‌دادم رفته.

گذشته‌ی لعنتی، زخم تازه می‌کند، زخم تازه می‌کند.

مسخره‌ست، بهش فکر می‌کنم، من واقعا باختم. نه فقط به حرف و لفظ، نه. من واقعا همه‌ی زندگیمو باختم. به چی؟ به رویاهای بچگونه‌ی تو سرم، به خواسته‌های خونوادم. من برای هیچی به اندازه‌ی کافی تلاش نکردم، من برای هیچی اونجوری که ادعا می‌کنم نجنگیدم. من هیچوقت برای هیچکس کافی نبودم، علی‌الخصوص خودم، علی‌الخصوص این خانواده. من واقعا همه‌چیزمو باختم، من تو انتخاب رشته باختم، تو نهاییا باختم، تو کنکور باختم، تو والیبال باختم، من باختنُ‌ هم باختم، زندگی رو باختم. بیخیال همش، من خودمو.. من خودمو باختم، ناجور.

خستم، خستم و کاش همه چی انقدر دور نبود.

خب مثل اینکه جدی‌جدی قراره امتحان‌نهایی بدم، عجیباً غریبا.