برای من همه‌چیز بیش از حد جدی بود.

والیبال همه چیزمو ازم گرفت، همه‌چیزمو ازم گرفت، همه‌ی زندگی‌مو.

کاش اون‌روز پریده بودم از بالکن، کاش.

درمورد یه روز بد حرف نمی‌زدم، من هیچوقت درمورد یه روز بد حرف نمی‌زدم. چیزایی که من دیدم توی کلمات نمی‌گنجید. فهمیدنش برای آدما سخت‌تر از چیزی بود که فکرشو می‌کردم. احمق بودم، احمق بودم که فکر می‌کردم ممکنه بفهمن. یادم نبود که واقعا چقدر تنهام. یادم نبود که باید تا لحظه‌ی آخر عمرم توی همین رنج بمونم، بپوسم، و از بین برم.

سینه‌م احساس سنگینی می‌کنه، بدجور، بدجور.

کاش حداقل راهی بیمارستان می‌شدم، کاش حداقل.

جبر ترسناکه، هر چی بیشتر بخوای باهاش مقابله کنی محکم‌تر زمینت می‌زنه.

شاید اصلا باید در برابر جبر تسلیم بود، مثل همیشه که تسلیم بودم.

عجیبه، هیچ فرصتی واسم نمونده، همه چی داره از دستم می‌ره، فرار می‌کنه.