جدی تاریخ طوری به تکاپو انداخته من رو که بمیری تاریخ که داری میمرانی مرا.

وقتی دارم درمورد اینکه تاریخ داره منو می‌کشه حرف می‌زنم دارم درمورد یک واقعیت کاملا مشهود حرف می‌زنم و هیچ شوخی‌ای در کار نیست. ولی نه، زیر بار ذلت مقتول تاریخ شدن نمیرم. اصلا به‌نظرم یا خودکشی یا تاریخ‌کشی. خل‌ شدم-

عکس‌های نازیبای ناجالب نادلنشین نامفهوم.

دنیا عبای یک ناعدالتی عظیم را بر تن کرده و نامش را آزادی نهاده. تو به من بگو، چرا این جبر وامانده باید به روی آدم‌ پولدار‌های مفتکی لبخند می‌زد و نسبت به آن کودکی که در کلبه‌ای محقر، گوشه‌ی تنگ‌و‌تاریکی از دنیای فقر متولد می‌شد این‌چنین جلاد و ستمگر می‌بود؟ چرا این اصطلاحا والدین خیرخواهی که مثلا صلاح آدمک‌های بیچاره‌ی هفده‌ساله‌شان را می‌خواستند اینگونه سر آدمک‌ها را بالای چوبه‌ی دار نگه داشته بودند؟ این‌همه تناقض چطوری می‌توانست در هستی به این پستی جا بگیرد؟

اره دیگه خلاصه داشتم می‌گفتم، شارلمانی نهاد اداری امپراتوری روم موسوم به کومس یا کنت رو دوباره احیا کرد به پیروی از نیای خودش با پاپ هم متحد شد.

خیلی حرف می‌زنم، درس نمی‌خونم ولی. خدا لعنتم کند.

ولی خودمونیم، هیچکدوم از اینا ارزششو نداره.

غم و و غصه و ناراحتی و حزن و اندوه و عصبانیت و اشک و بیچارگی و بداقبالی و حسرت و جیغ‌ و داد و ناله و فغان و فریاد و درد و من و تاریخ و امتحانات نهایی.

کاش می‌شد از خدا بپرسم که چرا من، و خودش جوابمو بده.

من افتادم باز توی این چاله‌چوله‌های غم.