نه، ایجوری نمشه، مث ایکه زندگی‌ جدی‌جدی داده دسومون.

حالم خیلی بده، میشه یکی باهام حرف بزنه و نزاره فرو بپاشم؟

اگه با دفترم تنها بمونم تهش به مرگ شاعرانه ختم میشه

من حتی هرچقدر که سخت بوده، بازم از گذشته گذشتم. اون چیزی که داره منو از بین میبره آینده‌ایه که مکمل گذشته‌ست. مشکل اینه که می‌کوبن تو صورتم اون آشغالهای حقیقتی رو که سال‌ها تلاش کردم دفنشون کنم، فراموششون کنم.

به یه پوچ‌انگاری محض رسیدم. به یه ناامیدی که دیگه ته نداره، راه برگشتی‌ام ازش نیست. میام خودمو بندازم تو بغل زندگی و بگم اوهوی، بخوای نخوای من هستم، زندم، اینجام. ولی زندگی بدمصب یه جوری میزنه تو دهنم که الان هفته‌هاست جای انگشتاش رو صورتم مونده.

من خودم زارترین حال جهانم، چه بگویم؟

راس میگفت، قرار بود برسم تا حالا رسیده بودم..

نیشخند می‌زنم، به خودم. درست مقابل چشمانم ایستاده، چنان پاهایش بر زمین محکمند و چهره‌اش مصمم که گاه شک می‌کنم نکند اشتباه گرفته باشم. خیلی دور است، تار می‌بینم اما جای زخم‌هایش را خوب می‌دانم، درست گرفتم، خود خودم است. صلابتی سنگین در حرف زدنش هست و چنان عمیق و از ته دل می‌خندد که فقط انگشت به دهان نگاهش می‌کنم، دست‌مریزاد من، دست‌مریزاد. عجب بازی باورپذیری، عجب مضحکه‌ی پرشوری، دست‌مریزاد.

آدما همیشه ارزشمندترین دارایی‌هاشونو مفت می‌بازن.

ما میریم. قصه‌هامون می‌مونه و غصه‌هامون. غصه‌هامونم می‌مونه؟