ولی جلوهی بعضی چیزا به دیده شدنشون نیست، به اثریه که توی دل آدم میذارن. جلوهی مهربونی شاید تو آرامشیه که بعد یه گفتوگوی صادقانه باقی میمونه. جلوهی دوستی توی موندنهای بیادعاست. جلوهی انسانیت توی رفتارهای کوچیکیه که بیهیاهو دنیا رو جای بهتری میکنن. به نظرم زیباترین جلوهها اونایی باشن که نیازی به اثبات ندارن، همونایی که حضورشون به تنهایی احساس میشه.
اشکالی ندارد. میپذیریم و گذر میکنیم. اگر هم راه فراری بود سر به شورش میگذاریم و ترک دیار میکنیم تا شاید رستگار شویم. بههرحال زندگی باید کرد.