اینم بمونه اینجا که بیا امشب من هیچ‌کس تو باشم و تو هیچ‌کس من.

غرقم توی افکارم، سر نداره، ته نداره، درخت نداره، کوچه و خیابونم نداره. هنر ندارم، استعداد ندارم، خوب نیستم، بدم نیستم، هیچی نیستم. چمه، نمیدونم، چم نیست، بازم نمیدونم. از کی داری چی می‌پرسی آقاجون. منم و پشیمانی است و تلوتلو خوردن در زندگی است و سیگار پشت سیگار.

چاه باز کن بیاورید، دلم گرفته، بوی گندش دارد خفه‌ام می کند.

سبک مکتوباتم به شمعی می‌ماند که دیروقتی‌ست خاموش شده، به گلی که مدت‌هاست پژمرده، و به دریاچه‌ای که حالا بی‌نمک‌ترین شوره‌زار گیتی‌ست. از اولشم چیزی نبودیما، ولی چی بودیم و چی شدیما. چه حیف شدیما. آخ.

در این واپسین روز‌های تابستان قلمم خشک شده، روزهایم شب شده، غرورم خرد شده.

سر به کدامین بیابان بگذارم که دمپایی حرف‌های واقع‌بینانه‌ی مادر به سمت رویاهای بچگانه‌ام پرتاب نشود؟

کاش حداقل ولم می‌کردند تا بروم به درک. چه کسی می‌داند؟ شاید درک از این جهنم‌دره بهتر بود.