‌ ‌ دلتنگ خودم، اون نسخه‌ای که ساده خوشحال می‌شد، اون نسخه‌ای که لازم نبود هر روز قوی‌تر بودنو تمرین کنه. اونی که هنوز به امیدواری امید داشت. میدونی چی درد داره؟ اینکه دیگه حتی غمم غافلگیرم نمی‌کنه. انگار از قبل آماده‌م که یه‌چیزی قراره خراب شه. نه چون بدبینم، چون تجربه دارم. ما نسل بزار ببینیم چی می‌شه ایم. نسلی که تصمیماش همیشه موقتیه، اینجا هیچی دووم نداره. نه قیمتا، نه قولا، نه امیدا.

ممنون از سالن که هربار اشکمو درمیاره، واقعا ممنون.