غم در من شیهه می‌کشد.

از انسان‌ها خستم واقعا. از غرورشون. از احساسات کج‌و‌ماوجشون. از سر تا پای خودشون و مادرشون و خواهرشون. اگر دین و مذهب و شرع و این‌ها مجوزشو بهم می‌داد به فحاشی هم می‌بستمشون. حالا نمی‌گم همشون، ولی چرا، اکثرشون.

همه درس می‌خونن و من اینجا در اندیشه‌ی چگونگی خلاص شدن به سر می‌برم.

آقا اصلا من چای سرد شده‌ی روی میز، شما آیس‌کارامل‌ماکیاتو. من سگ اصحاب کهف، شما گربه‌ی سالار یه خانواده‌ی پولدار. من دمپایی حموم، شما پاشنه‌بلند و کتونی. من گونی، شما توت‌بگ. من گل خشک شده‌ی گلدون، شما باغ فین کاشون. من بتای کوچه‌خیابون، شما میکاسای لیگ‌ ملت‌ها. آقا من بد تو خوب. دست بردار از سر کچل ما، فهمیدیم بابا، فهمیدیم به خدا.

گوشی‌ام را به زمین و سرم را به دیوار می‌کوبم، باز هم مشکلی حل نمی‌شود.

مختصر بگم و مفید، حالم از زنده بودن ‌به‌هم می‌خوره.

می‌نویسم.