رهگذر تنهای خیابان هفدهم.

شمال، جنوب، شرق، غرب‌. بی‌فایده‌ است. حدودم محدود است به همین مکان و همین زمان. یک، دو، سه، چهار. باز هم بی‌فایده است، موهای سرم شمردنی نیستند‌. کلاغ‌های بی‌خبر در کوچه می‌خوانند. ماهی کم‌تجربه خودش را به شیشه‌ی تنگ می‌زند. کبوتر زخمی به خیال نجات بال‌بال می‌زند و خون است که می‌پاشد. یک دنیای در هیاهو‌. ترجیح می‌دهم ورق بزنم، چه حیف که مؤلف مرده‌. شیشه ندارد، عینک را می‌گویم، شکسته. پایم اشتباهی رفته بود رویش. مداد را گم‌ کرده‌ام، تکالیف باشد برای بعد. یک لیوان باران دارم، پاییزی‌ست. پاییز مانده، آبم کدر شده. آینه هم کدر است. خوب نشانم نمی‌دهد، شاید هم واقعا خوب نیستم. اهمیتی ندارد. یک جفت جوراب آبی دارم، یک پروانه‌ی مرده گوشه‌ی پنجره. گل لاله دارم، خشکیده اما هنوز زیباست. آینه را می‌شکنم. من، روزی این خانه را ترک خواهم کرد.

نبوده تقصیر تو که الان جهنمه خونه بی‌تو.