حالم از نهایی به هم می‌خوره، کاش همه‌چی برمی‌گشت به چند سال قبل. به چند سال قبلی که یازده سال درس خوندن عادی بود و بی‌ ‌استرس و دردسر، تهشم یه کنکور و مرگ‌ یه بار شیون یه بار بود.

دلم براش تنگ نه، تیکه‌تیکه شده، اربااربا.

شمشیر و تیر و سنگ، شد کفنت داداش...

تازه‌جوون بابا، دردت به جون بابا، اگه تو بری تو این غریبی دل به کی ببنده بابا؟

حتی رفتارای مامانمم طوریه که حس می‌کنم داره تحملم می‌کنه.

من؟ من سرگذشت میثم تمارم آرزوست.

میدونم تصمیمی که گرفتم درسته، ولی کاش تصمیم درست این نبود.

بیا، دیگه ببین ب کجا رسیدم که هوش مصنوعی ام فهمیده.

چالش پشت چالش،بحران پشت بحران، سیگار پشت سیگار.

من یه بازنده‌ی حرفه‌ایم، حتی توی باختن.

زندگی بقیه که هیچی، من حتی تو زندگی خودمم نمی‌تونم دخالت کنم. خونوادم، دوستام، و شرایطم برا همه‌ی کلیات و جزئیات زندگی و احساساتم تصمیم می‌گیرن و من به مظلومانه‌ترین حالت وایمیسم و فقط قبولش میکنم.