مرا دوست بدار، و بگذار زنده شدنم را احساس کنم جهان.

جهان، عجیبه که احساساتمون شبیه به همه نه؟ نه، عجیب نیست، چون یه زمانی ما نون و نمک هم رو خوردیم. دلتنگی، بی اعتمادی، دلخوری، لبخندها، و اشک هایی که می ریزیم و میزنیم عادیه و عجیب نیست. عادیه و عجیب نیست؟

جهان.امشب برایت از فاصله و غافل شدن می‌نویسم.

فاصله های عمیق همیشه بعد از اوج می‌ایند. ابتدا صمیمی می‌شوی. به مرور زمان برایش عزیزترینی، و برایت عزیزترین است. با او که حرف میزنی دوست داشتن در درون رگ هایت می‌جوشد، به قلبت می‌رسد و صدای تپش های تند تند قلبت، گوشت را کر می‌کند. تپش ها، خاطره ساختن ها، و تمامِ صمیمیت ها، به اوج می‌رسند و ناگهان، سقوط می‌کنند. جهان تا به حال رابطه ای را در اوج نگه داشته ای؟ فکر نمیکنم.

سقوط از اوج، فاصله را به دنبال دارد. فاصله ای که هرچه بیشتر می‌شود، با هیچ چیز پر نمی‌شود

فاصله بی اعتمادی می‌آورد جهان! تا به حال به کسی که روزی نزدیکترینت بود، بی اعتماد شده ای؟

جهان! اگر روزی فاصله را لمس کردی، بدان هرگز راهِ برگشتی وجود نخواهد داشت.

برگشتم تا مثلِ همیشه به هم انرژی بدیم، ولی جهان؟ بگو فاصله ی بینمون رو با چی توجیح کنم؟

زمان؟ واگر این بار هم به تو اعتماد کنم، و به تو بسپارم، برایم چه می‌کنی؟

خیلی عصبانی، ناراحت، غمگین و برافروخته ام جهان.

خانوادم؟ قلب منن. جونم به جونشون وصله، و واسم خیلی خیلی مهمن.