جهان! کاش توهم دلت میخواست برای نبودنم گریه کنی، کاش هنوز هم خاطره‌هام رو نگه داشته باشی.

چیزی نمانده که قلبم بترکد. اما خودم را خاموش احساس می‌کنم؛ بی‌صدا، همچون گور. اگر دهانم را باز کنم، همه‌چیز می‌پرد... ‏«از نامه های آلبر کامو به ماریا کاسارس / ۷ سپتامبر ۱۹۴۸»

رومئو! در نامه های بعدی برایم از اهمیت و چگونگی توجه کردن بنویس.

توجه کردن به کسی که دوستش داری براش هزار برابر شیرین‌تر از شنیدنِ خود «دوستت دارمه» اینکه حواست باشه چی خوش‌حالش میکنه و همون کار رو انجام بدی و مراقب باشی کاری که آزردش میکنه انجام ندی. اینکه الویت زندگیت باشه و بهش نشون بدی چقدر برات مهمه. شنیدن دوستت دارم خیلی شیرینه،ولی توجه کردن هزار برابر شیرین تره،هزار‌‌ برابر فرزانه صدهزاری

«سلام بر آنان که زندگی مجبورمان کرد بی‌آن‌ها "روزگار" بگذرانیم، حال‌ آن‌که آن‌ها‌، در قلبمان، زیباترین داستان‌ها بودند.»

جوری با من رفتار نکن که انگار توی زندگیت جا ندارم. لطفا؟

تو را بارها به یاد می‌آورم اما نمی‌توانم سراغت بیایم؛ زیرا میان ما دردی اتفاق می‌افتد، که با آن یکدیگر را می‌کُشیم. علی لیدار

وای جهان! من عاشق برنامه ریزی برای سفرم. هر لحظه توی ذهنم یه جرقه میخوره که عه، یادت نره اینو هم برداری، این کار رو هم انجام بدی و .. حس خوب و قشنگیه.

کاش توی زندگی بعدی سهم من، تو باشی جهان.

من الان خیلی جای بدی وایسادم، احتیاج دارم تو بهم بگی دوسم داری..

شنیده‌ام عزم سفر کرده ای، هوای دل دار دگر کرده ای، عشق مرا ز سر به در کرده ای، ز سر به در کرده ای.