گفتم چی ؟ گفتم زهرا شاید زندگی ارزشش رو داشته باشه ها برای چی؟ برای لحظه ها . برای مامان که کامل نیست .

شربت توت فرنگی میخورم و بدمزگی غذاهای خوابگاه از تنم بیرون میره

راسش رو بگم ؟ دروغه فقط نمی‌خوام از فقدان من آسیب ببینه

گریستم و گریستم و گریستم و گریستم

به این فکر میکنم که عجب زندگیِ تنهایی برای خودم ساختم بعد همزمان هم بابتش خوشحال میشم هم قلبم فشرده میشه

منم و منم و منم و منم

پسر من انقدر گریستم که هی یاد یعقوب افتادم تیشرت اسپرت آبیم خیس شد تیشرت بنفشم خیس شد تیشرت سفیدم هم خیس شد ، یعقوب تیشرت نداشت یه عبای بلند داشت که با اون پاک میکرد اشک هاشو ، اشک های من سقوط میکردن روی سینه ام پشت سر هم

موندم چطور جونم با اشک هام تنم رو ترک نکرد

_ اونموقع ها که می‌نوشتم آدمها بیشتر دوستم داشتن + و اونموقع که موهات خیلی کوتاه بود _ و اون موقع که موهام خیلی کوتاه بود

حالا باز میگم من نیستم ، من مثل یک رودخونۀ پر خروشم که هیچ وقت نمیتونی مشتی ازش برداری و بگی آهان این رودخونه است این یک لحظه از منه

بابا بزرگم که مرد لباس هاش رو پاره شده برگردوندن خونه باقی لباس های هم شکل سفیدش هم روی بند حیاط بود ، جلوی چشم چند هفته همینجوری اونجا مونده بود بعد هم کامپیوترش رو جمع کردیم و گذاشتیم طبقه بالا ، خیلی رو کامپیوترش حساس بود که آسیب نبینه ، ما هم با احتیاط بردیمش تنها چیزی که مونده بود دو کمد آبی روشن پر از کتاب بود کتاب هایی که صفحه به صفحه تک تکشون رو گشتیم و گشتیم ولی وصیت نامه ای پیدا نکردیم کتاب ها هم چیندیم کنار کامپیوتر چندماه بعد خونه جوری بود که انگار او هرگز اینجا نزیسته یک سری خرت و پرت کوچیک مثل ام پی تری و هندزفری ها و خودکارهاش هم مونده بود که نفهمیدم چطور ناپدید شد چقد سبک رفت