از دیشب میخواستم بنویسم راجب این یه چیزهایی ،
این دو روز برخلاف چیزی که زهرا اکثر اوقات تجربه میکنه ، آروم بوده
آروم و بهاری
درخت های خوابگاه شکوفه زده
و لابلای چمن ها پر از گل های ریز آبی و ارغوانیه ، قدم برمیداری و زیر پاهات زیباییه که حیات گرفته
میرم توی بالکن ، قهوه میخورم ، میشینم لبۀ طاقش ، به آسمون نگاه میکنم
با آدمها حرف میزنم (which is a weird thing) به حرف هاشون و خاطراتشون با اینکه برام جالب نیستن گوش میدم ،
یک نوع آروم و بی آزاری از تنهایی رو تجربه میکنم ، هرچند دلتنگی توی خواب هام آزارم میده ، نمینویسم ، نمیدوم ، کلن کاری که عمق داره رو انجام نمیدم و توی سطح معلق میمونم ، خوبه . برای دو روز .
هفتهها بود که احساس می کردم همه چیز غیرواقعی است و مـن كـاملاً تنها هستم . احسـاس می کنم در یک قطار به جایی می روم و همه صندلی ها خالی هستند هیچ مسافر دیگری وجود ندارد »
