!

_

شبيه قاصدک هاى رها در دشت می‌دانم لبت بر باد خواهد داد روزى دودمانم را ؛

با یاد تو هر لحظه‌ی پاییز ، قشنگ است شب گر چه دراز است و غم‌انگیز ، قشنگ است . . .

—

عمر عاشقی هم به سر‌می‌آید .

به بوی زلف تو از نو جوان شدم هر بار ؛ هزار بار تنم گر ز غصه پیر شود . . .

ع‌ش‌ق ؛

نه چنان شکست پشتم که دوباره سر بر آرم منم آن درخت پیری که نداشت برگ و باری

با یاد تو هر لحظه‌ی پاییز قشنگ است.

شب های خزان سردی ندارد اگر یاد زلف یار در دل باشد که گرمای آن تارها هنوز بر شانه ام نشسته است و من هر شام در خلوت برگ ریزان دست بر خاطره ی آن گیسو می کشم که روزی با نسیم هم نوا بود و دل مرا ربوده بی آنکه بازش گرداند باد می وزد بی پرسشی از حال دل و من بی کلامی در خیال آن زلفان دوباره عاشق می شوم که گرمایشان پناه شانه های بی قرارم بود و اکنون تنها یادشان پناه دل بی تابم گشته است - lifeless