نه چنان شکست پشتم که دوباره سر بر آرم منم آن درخت پیری که نداشت برگ و باری

با یاد تو هر لحظه‌ی پاییز قشنگ است.

شب های خزان سردی ندارد اگر یاد زلف یار در دل باشد که گرمای آن تارها هنوز بر شانه ام نشسته است و من هر شام در خلوت برگ ریزان دست بر خاطره ی آن گیسو می کشم که روزی با نسیم هم نوا بود و دل مرا ربوده بی آنکه بازش گرداند باد می وزد بی پرسشی از حال دل و من بی کلامی در خیال آن زلفان دوباره عاشق می شوم که گرمایشان پناه شانه های بی قرارم بود و اکنون تنها یادشان پناه دل بی تابم گشته است - lifeless

ـــــــ

وقت است که بنشینی و گیسو بگشایی ؛ تا با تو بگویم غم شـب های جدایی . . .

فرق چندانی ندارد سقف ، با سنگ لحد ‏خانه ام سرد است وقتی ، تو کنارم نیستی ؛

فاحشه هایی در پوشش اسلام و روشنفکری . . .

صبر بر دور جدایی نیست ممکن بی شراب همتی کن ساقیا ، تا مثل سابق بگذرد . . .

از گناه مست اگر زاهد به کفر آمد چه غم از خطای اهل دل باشد که خالق بگذرد ؛

پرشن‌تون عزیزم رو بهم بر گردونین من اون روزا رو میخوام

هعب

همه کارم ز خود کامی ، به بد نامی کشید اخر . . .