رنگ زندگیم داره آبی میشه، غمگین و ساکت

ستاره ها کم کم خاموش می‌شوند، و ماه میان ابر امیدواری نورش را گم می‌کند، و فقط تو میمانی و تلاش میکنی، که شاید از تاریکی‌ئه شهاب نوری برای ادامه پیدا کنی

بعضی وقتا دلم میخاد با یه سنگ ساعتای توی خونه رو بشکنم، ای کاش میشد جلوی زمانو گرفت، زمان میره جلو و من عقبم اما وقتی به خودم نگاه میکنم میبینم سنم بالا رفته و مامان بابام دارن پیر میشن اما هنوزم درونم شبیه یه بچست که دنبال عروسکش میگرده،دیدنش اذیتم میکنه وقتی همینطوری داره میگذره و من هنوز همون جایی که بودم وایستادم

دکتر میدونی نهنگا خیلی بدبختن؟ هرچی گریه کنن دل دلبرشون‌ براشون نمیسوزه، فکر میکنه اب دریاست رو صورتشون، اینه که یهو نهنگه دلش میپوکه، میاد میشینه تو ساحل و میمیره.. من میدونم، من خودم یه نهنگ مردم

دیگه سس تند با غذا نمیخورم، زیاد حرف نمیزنم، با همه مهربون نیستم، اون پارکه نمیرم و اون بخش از خودمو برای کسی بروز نمیدم

امشب با آرزو هایت هم که شده، آروم بخواب

نجات دهنده ی توی آینه همه رو نجات داد ولی خودش غرق شد

وقتی یه نابینا ازت بخواد آسمون رو براش توصیف کنی تازه میفهمی که هیچوقت بلد نبودی حرف بزنی