قــــــرار بود به دل هــــــایمان محــک بزنیم
بنا نـــــبود که بر زخـــــــــم هم نمـــک بزنیم
همیشه بقچه احــساسمان گره خورده است
ســـــــراغ سفــره نرفتیم تا کــــپک بزنیم
عبور ما از افــــــــق های سرخ مـمکن نیست
چو خـــــون مرده اگر کـــم کمک شتک بزنیم
برای خـــــــــــاطر جالـــــــیز های پایــــیزی؛
به هرچه هست چرا رنگ آدمک بزنیم؟
در این زمانه که تکلیف سنگ روشن نیست؛
عیــــــــار آینه هارا چرا محـــــــک بزنیم؟