آه ای زندگـــــــی منم که هــــــنوز
با همه پوچـــــــــی از تو لــــبریزم
نه به فـــــــــکرم که رشـــــته پاره کنم
نـــــه بر آنـــــم که از تــو بگــــــریزم
هـــــــمه ذرات جســـــــم خاکـی من
از تــــو،ای شــعـر ِ گرم در ســـوزند؛
با هــــــــــزاران جوانه مـی خواند
بوتهٔ نســــــترن ســــــــــرود تو را؛
هر نســــــیمی که می وزد در باغ،
می رســــــاند به او درود تــــــو را..)