به گمانم
ذهنیتی که آدم ها
برای همبه یادگار
میگذارند
از همه چیز مهم تر است
وگرنه همه امده اند
که یک روز بروند..
تسلای این جهان این است که
رنجِ مُدام و پیوسته وجود ندارد!
غمی میرود و
شادیای باز زاده میشود.
اینها همه در تعادلاند،
این جهان، جهانِ جبرانهاست..
ابر ها مرده اند
ومرغان غافل
و چشم ها گرم
•
برف کوله بار بست از دشت
و سیل آفتاب خانه هارا برد
•
راه طولانیست
ودیدارخطرمند
•
این است فاصله بین ما
از این بهار پژمرده
تا آن زمستان آتشین
•
اما خب من؛
تورا در آن غمین خانه حک کرده ام..