مــــیبندم ایـن دو چــشم پر آتــش را
تـا نــــنگرد درون دو چـــــــــشمانش
تا داغ و پــــــر تــپش نــــشود قلبــم
از شعــــــلهٔ نـــگاه پریشــــــــانش
می بــــــندم این دو چـــــشم پر آتــش را
تا بگـــــذرم ز وادی رســـــوایی
تا قـــــلب خامُــــشم نکـــشد فــریاد
رو می کنــم به خــــلوت و تــنهایی؛
آبیاٰرِ چَمَن رنگ، سَراٰب اسْت اینــــجا
دَر گُل خَندِة تَصْویرِگُلاٰب اسْت اینـــجا
وَهْم تآکی شِمُرَد ساٰل و مَهُ فرصتکار
شیشِهٔ ساٰعَتِ موهوم حُباٰباسْت اینـــجا
چیست گَرْدون، هَوَسافزاٰیِ خیالاتِ عدم
عالِمی را بِه هَمین صِفر حِساب اسْت اینــجا