شانِل
پشمام
این تیکه کلام لعنتی که بعد هزار سال دوباره افتاده تو دهنم و باید تف کنم بیرون
من اگه بخوام یه چیزی به عزیز ترینم بگم اینه که همه میرن
یعنی همه همه یه روزی میرن و جداً شاید حتی اسمت هم فراموش کنن
هیچکس هم مقصر نیست
این طبیعت آدم ها و واقعیت روزگاره
گله ای هم نیست
آدمایی که یه روز میان یه روز هم میرن خصوصا دوستای دوران نوجوونی
یعنی من همیشه همیشه به خواهرم میگم که از دوستای راهنماییت استفاده کن تا بهت خوشبگذره
نه اینکه آدم کثافتی باش ها،نه
منظور اینکه ازشون انتظار همیشه بودن نداشته باش و به این فکر نکن که این دوستم باید همیشه بمونه
آدم اگر میخواد ضربه نخوره و عین من بدبخت نشه😭😂 باید بدونه که کمتر کسی همیشگیه
ما هم تو مدرسه افسرده نیستیم
چون هر ده دقیقه صدای جیغ معاون و میشنویم
روزی سه چهار بار صحنه دعوا برای تماشا داریم
هر هفته چند نفر غش میکنن ماهم پشت در اتاق مدیر جمع میشیم
واقعا دوست دارم با بعضیا هیچ کاری نداشته باشم
نه تاثیری رو زندگیشون داشته باشم
نه اونا کاری به من داشته باشن
اصلا حتی وقتی بهشون فکر میکنم هم حس میکنم یه هاله نا معلوم دیده نشدنی مضخرف سیاهی دورم و گرفته
نه اینکه آدمای بدی باشن
فقط به من نمیخورن
اصلا اصلا
هدایت شده از آفتابی با حاشیه های ابری .
روز به روز دارم با اعتقادات و فرقه های جدیدی تو ایتا آشنا میشم.