من با نخستین نگاه تو، آغاز شدم.

حاضرم ازت در برابر همه‌ی دنیا حمایت کنم ولی نه در برابر خودت.

هر آدمی به کسی نیاز داره که کنارش آرامش داشته باشه و حس کافی بودن کنه، آدم امن داشتن یکی از بهترین نعمت‌های دنیاست.

تموم شد؟ ولی قرار نبود این‌طوری تموم شه.

شاید درست کنارت باشه، ولی تنها باشی، شاید هیچ اتفاق بدی نیفتاده باشه، ولی غمگین باشی. می‌خوام بگم که خودت رو سرزنش نکن، یه موقع‌‌ هایی آدم دلش می‌گیره، بدون اینکه اتفاق خاصی افتاده باشه یا حتی خودش‌ بدونه چرا. همیشه قرار نیست برای هر حس و حالی توضیحی داشته‌ باشی، بعضی روزها فقط میان، سنگین‌تر از روز های دیگه و بدون اینکه اجازه بگیرن، بخشی از توانت رو با خودشون می‌برن. اگه امروز حوصله‌ی هیچ‌چیز رو نداری، اگه دلت می‌خواد کمی از همه‌چیز فاصله بگیری، این رو به حسابِ ضعف خودت نگذار. آدم، گاهی میانِ شلوغیِ زندگی، خودش رو گم می‌کنه و مدتی طول می‌کشه تا دوباره صدای درونش رو بشنوه.‌ پس بابتِ روزهایی که شبیه چیزی که از خودت انتظار داشتی نیستن، خودت رو محکوم نکن، تو موظف نیستی همیشه همون آدمِ قوی و سرحالی باشی که دیگران از تو می‌شناسن. گاهی فقط باید دست از جنگیدن با خودت برداری و بگذاری این روز هم بگذره، نه با عجله، نه با سرزنش، فقط با کمی مهربانی بیشتر نسبت به خودت.

کاش ذهنم انقدر درگیر نبود.

چی رو باور کنم من از تو.

تو میان این‌همه سیاهی، آبی بودی.