یه روز یه قاصدك تو هوا می‌زد پرسه.

کاش‌ یه ماهی‌ پولکی‌ قرمز‌ بودم‌، توی‌ تُنگ‌‌ بلوری‌‌. با شوق‌ خریده‌ و‌ در‌‌ روزهای‌ واپسین‌ فروردین‌‌‌‌‌‌ بمیرم.

«هی.» صدایش خیلی خیلی خیلی ملایم است. من خرد و هزار تکه می‌شوم. دو سه چهار پنج‌هزار تکه احساس به قلبم خنجر می‌زنند، ذوب می‌شوند و قطرات شهد گرمی می‌شوند که زخم‌های روحم را التیام می‌بخشند. انگار صدای ضربان‌هایی را که در اعماق سینه‌اش زمزمه می‌کنند می‌شنوم. گرمای حضورش قندیل‌هایی که از درون نگه‌ام داشته ذوب می‌کند و من آب می‌شوم و آب می‌شوم و آب می‌شوم، پلك‌هایم تندتند تکان می‌خورند تا این که بسته شوند، تا این که اشك‌هایی بی‌صدا از صورتم پایین می‌چکد و به این نتیجه می‌رسم تنها چیزی که دلم می‌خواهد در جا منجمد شود همین لحظه است. زمزمه می‌کند: «چیزی نیست. خوب می‌شی.»

سرآغاز ربنا و مناجات نکردن سحرها، با چت کردن و نوتیفیکیشن رگباری کی می‌گذشت؟

غم‌های زشت، غم‌های کوچیک، غم‌های بزرگ، غم‌های طولانی، غم‌های عمیق، غم‌های سطحی، غم‌های شیب‌دار، غم‌های تموم نشدنی، غم‌های سیاه، غم‌های پیرکننده.

مناسب برای لحظه‌ای که دم لاله گوشت زمزمه می‌کنن ماه و فلك چه خوشگله، سرتو بالا کن. تلفیقی از مادام غم. تا باشد الگویی برای دل‌سردی‌های امروزی و دلتنگی‌های کودکانه‌.

توی این ساعات ملکوتی اذان، مارو از دعاهاتون غافل نکنید.🤍

تا وقتی می‌تونم محفل ببینم، از درس چه مایه؟

Ömrüm, parmak izin kalbimde nasır tuttu : ))) . 🤍

امشب میون دعا، بودن اونی رو دعا کردم که نباید‌.

اگه الان بمیریم، هممون یه مشت دلتنگیم که لای کفن می‌پیچن. پس زنده بمونید.