با‌منی‌دیگه؟🌚

نگاهم‌به‌انعکاس‌‌خودم‌در‌شیشه‌های‌رنگی‌افتاد، این‌من‌بودم؟..🚮 حالا‌با‌چشمانی‌گود‌رفته‌و‌صورتی‌رنگ‌پریده‌ همچو‌جنازه‌ای‌‌که‌دیگر‌خون‌در‌رگ‌هآیش‌ نیست! آه‌صدای‌مادر‌در‌گوشم‌زنگ‌می‌زند‌که‌مثل‌همیشه‌میگوید: صاف‌بشین‌و‌قوز‌نکن،شبیه‌پیرزن‌هاییا! حالا‌که‌دقت‌میکنم‌میبینم‌راست‌میگفت،من‌مانند‌یک‌پیرزن‌‌خم‌شده‌راه‌میروم‌و‌این‌‌اصلا‌قابل‌توجیه‌ نیست. موهایم‌بلند‌تر‌شده‌،هرزگاهی‌فکر‌کوتاه‌کردنش‌مثل‌خوره‌به‌جونم‌می‌افتد‌ اما‌اجازه‌ی‌پیشروی‌به‌آن‌را‌نمیدم.. شاید‌چون‌تنها‌چیز‌قشنگ‌باقی‌مانده‌برایم‌ همین‌است? تغییر‌هارا‌میبینم‌چه‌در‌ظاهرم‌و‌چه‌در‌باطنم. زمان‌چقدر‌زود‌میتواند‌‌یکباره‌همه‌چیز‌را‌تغییر‌بدهد‌یا‌شاید‌بهتر‌همه‌چیز‌را‌داغون‌کند؟ نمیدانم..اما‌اینی‌که‌من‌میبینم‌خودم‌نیستم! تا‌کنون‌هرگز‌انقدر‌پژمرده‌و‌گرفته‌نبودم و‌احساس‌میکنم‌فقط‌خودم‌میتوانم‌خود‌ را‌از‌این‌منجلاب‌تاریک‌‌بیرون‌کشیده‌و‌دوباره‌به‌زندگی‌واقعی‌ای‌روی‌آورم.. من‌ِ‌گمشده‌را‌پیدا‌کنید‌وپس‌بدهید،شاید‌همینجا‌میان‌برف‌ها‌باشد شاید‌هم‌توی‌خاطره‌ای‌مانده‌و‌در‌روی‌آن‌بسته‌شده‌است! همه‌چیز‌خسته‌کننده‌ترشده🥀

قطعا عزیزم...

الان مسخره‌کردی؟

نه جدی گفتم کیو دارم من دیگه ؟

:))