‏تو رابطه‌ی سالم بجای اینکه دم به دقیقه بیای خودتو به طرف ثابت کنی و جنگ اعصاب داشته باشین؛ دغدغه‌هاتون پیشرفت، آینده، خوب کردن حال همدیگه و اینجور چیزا میشه.

از لحاظ روحي نیاز دارم یکی بهم بگه: "بمون، نمی‌خوام تو رو از دست بدم"

معرفی میکنم: بچم

نمی‌دونم این چه بیماریه که خودم به دوستم پیام دادم حالشو پرسیدم ولی حالا حوصلشو ندارم ببینم چی گفته.

یک عدد امید به زندگی

حق

شاید ندونید و واستون جالب باشه: یک دقیقه عصبانیت میتونه سیستم ایمنی بدن رو ۴ تا ۵ ساعت ضعیف کنه.

شب ها باهم صحبت کنید، ورژن آخر شب آدما دلنشین‌تره، احساسی، شجاع، غیرمنطقی، آسیب‌پذیر و واقعی تره..

وابستگی به هرچیزی باعث ميشه شما آدم خوشحالی نباشيد.

‏من شاید منظورمو بد برسونم ولی حق با منه

‏تو نمیتونی با تلاش بیشتر یه رابطه رو تغییر بدی اگه قلب طرف مقابل اونجا نباشه. ‏تو نمیتونی با سخت‌تر دوست‌داشتنش، اون و مجبور کنی که تو رو دوست داشته باشه. ‏تو نمیتونی رابطه رو نجات بدی اگه طرف مقابل مایل به حفظ اون رابطه نباشه.

تو اگه آهنگ بودی میشدی اون آهنگی که بعد از چند سال هنوزم گوش میدم غرق رویاهام میشم، اگه غذا بودی میشدی اون غذایی که دو بشقاب و با لذت میخورم و سیر نمیشم، اگه شعر بودی میشدی اون شعری که با یبار خوندنش حفظ شدم و از ذهنم بیرون نمیره، اگه فیلم بودی میشدی اون فیلمی که بعد از ده بار دیدن هنوزم برام تکراری نشده، اگه روز بودی میشدی اون روز بارونی و پر برگی که دوست داشتم ساعت‌ها با یه هدفون توی گوشم قدم بزنم، اگه عطر بودی میشدی اون عطر ملایم و شیرینی که هیچوقت دلمو نمیزنه، تو اگه زندگی بودی میشدی اون زندگی‌ای که همیشه توی رویاهام تصورش کردم.