من خیلی آدمِ : میفهمم ولی به روت نمیارم، تموم کارات یادم میمونه و هیچوقت یادم نمیره، یه قدم برام برداری ده قدم برات برمیدارم و تموم تلاشمو برات میکنم و برم دیگه برای همیشه رفتم ای هستم.
درک = شاید اون درگیر جَنگیه که از مال منم بزرگتره.
مهربونی = میفهمم خستهس. حق داره. زندگی واقعاً سخته.
درک + مهربونی = آدم امن = تو.
معمولاً انرژی برای چت و ارتباط بر قرار کردن به هر نحوی با آدما ندارم. گاهی وقتا درگیر کار و درسم گاهی وقتام بی دلیل انرژی ندارم و غیبم. گاهی وقتام به ندرت پیش میاد باطریم پر باشه و زیاد با کسی صحبت کنم و ارتباط بگیرم. در هر صورت میدونی، همین خصوصیتم باعث میشه آدم دوروبرم نباشه زیاد. یا فکر کنن نیازی به کسی ندارم و توی تنهایی حالم خوبه پس باید برن. بعضیام خسته میشن. ولی در هر صورت اونایی که میمونن. من بهشون میگم واقعی ترینام.
-دیاکو.
من خیلی آدمِ : میفهمم ولی به روت نمیارم، تموم کارات یادم میمونه و هیچوقت یادم نمیره، یه قدم برام برداری ده قدم برات برمیدارم و تموم تلاشمو برات میکنم و برم دیگه برای همیشه رفتم ای هستم.
براتون کسی رو آرزو میکنم که:
حامی باشه.
کسی که بتونید بدون ترس از قضاوت همه چیز رو براش تعریف کنید.
کسی که هیچوقت بهتون حس ناکافی بودن نده.
کسی که جوری نگاهتون کنه انگار خوشگلترین موجود دنیایید.
کسی که روزای خوب و بد همیشه پیشتون باشه.
کسی که پناهگاه باشه، کسی که وقتی دنیا آوار میشه رو سرتون بگید خداروشکر که دارمش.
کسی که اگه کار اشتباهی کنید،
اولین نفر به اون زنگ بزنید.
کسی که بودنش بیارزه به نبودن همه.