‏و همه‌ی چشم‌هایی که تو را می‌بینند کاش چشم‌ های من بودند.

هیچکسو باور نکنین ، آدما خیلی خوب بلدن نقش بازی کنن .

من چیزایی رو با خنده تعریف می‌کنم که‌ واسه ثانیه‌به‌ثانیه‌ش گریه کردم.

و درد به استخوانِمان رسیده اما هنوز خودمان را نباخته‌ایم و روزگار را زندگی می‌کنیم. و هنوز آنقدر می‌خندیم که سرمان از این همه ناخوشی‌هایی که مجبور به پذیرفتنش کردیم درد می‌گیرد. - فرگل مشتاقی.

میدونی، امروز خیلی فکر کردم، دیروزم خیلی فکر کردم، من هرروز دارم فکر میکنم به اینکه چیکار کردم که این شده نتیجش؟ من تا یادم میاد به کسی بدی نکردم، همیشه سعی کردم آدمارو راضی نگه دارم ولی چرا اینجوری شد؟ چرا یهو همه باهام قهر کردن؟ همه بهم پشت کردن؟ حتی خود خدا هم حواسش بهم نبود؟ اون لحظه که داشتم میمردم و صداش میزدم ولی نجاتم نداد...با درد و التماس صداش کردم ولی جوابمو نداد...من چه کاری تو زندگیم کردم که حقم اینه؟

قبلا می‌ترسیدم آدم‌ها رو از دست بدم، ولی حالا اونا تلاش می‌کنن تا منو از دست ندن.

حرفام تو خودم خفه میشه چون به خودم یاد دادم اعتماد نکنم.

خب انگار آسون تر از چیزی که فکرمیکردم بوده برات.