میپرستم آدمایی رو که آرامش میارن برات؛ سعی میکنن با دیدباز نگاه کنن به قضیه و راحت رها میکنن. و کمکت میکنن که توم راحت رها کنی؛ منطقیه و عالی و همینشه که خوبه راستش.. با هم‌کوپه‌ایه جدیدم آشنا شدم و یکم حرف زدم و دیوگاهشو دوست داشتم و واقعا حرفاش کمک‌کننده بود. الان قلبم آرومه. کاش حرفاشو ضبط میکردم هرچندروز یبار گوش میدادم.

و مهم‌ترین چیزی که دارم یاد میگیرم و ب‌نظرم باید یاد بگیرم اینه که راحت‌باشم؛ ینی سخت نگیرم و شل‌کنم واقعا.. بیخیال واقعا بیخیال دنیا همینه پس اگه الانو نخندم و خوشحال نباشم معلوم نیست دودقه دیه حالم-چ‌جسمی‌ چ‌روحی- چطور باشه.. پس بیخیال همه‌چیز رضوانه.

معلومه که فقط حرم‌آقای‌امام‌رضا ذوقمو روشن میکنه:) واقعا باید اعتراف کنم که بعد مدت‌ها ذوق کردم و ی‌پروانه‌ای تو قلبم دارم حس میکنم؛ و اونم ب‌خاطر لحظه‌شماری برای دیدن امام‌رضاس:))))

نمدونم ولی خیلی باحاله-بده-؟ که تو شخصیتم یجوریه که هرکاری میکنم همیشه اولویت بقیه‌ان. نمیتونم انگار یچیزی درونم آزار میبینه وقتی به فکر خودم فقط باشم و از عذاب‌وجدان تا چندروز میمیرم. حتی اگه اون شخص ی‌غریبه‌ای باشه که تازه باهاش آشنا شدم.

دارم از خواب میمیرم.

چطوری میشه یه نفر رو با یه دستگاه کوفتی از ذهنت پاک کنی(تبدیل به غریبه)؟

عالی میشد اگه میشد.

از معدم که همیشه در هرصحنه و هرشرایطی تنهام نمیزاره و نمیزاه حس کنم ی‌آب خوش از گلوم داره پایین میره کمال قدردانی‌و‌تشکر رو دارم.

-

من پس‌از تلاش‌های فراوان تو قطار خوابم برد:( و یهویی بیدارم کردن و گفتن داریم میرسیم و وای هنوز یک‌ساعت مونده و دوستام منو بیدارکردن چون ازنظرشون داشتیم میرسیدیم.❤️