هیچ حسی ذوق‌بر‌انگیزتر از این نیست که تو راهِ‌مشهد نزدیک راه‌آهنی و از تو قطار ی‌کوچولو چراغای گلدسته‌وگنبد حرم‌آقای‌امام‌رضا رو میبینی از دور و اولین‌سلام؛ حس دیدن نورای‌خوشگلش>> و هیچ‌چیز غریبانه‌تر از این نیست که از تو قطار برای آخرین‌بار نگاش میکنی از دور و رد میشه.

غمناکه ولی همینه. تو همه‌چیز همینه.. چه ارتباطات دنیایی چه فرادنیایی. چه ارتباطات آدما چه سفر چه هرچی. سلام‌اول و وداع‌آخر تنها چیزیه که پررنگه و یادمون میمونه:)

-

آخه من میمیرم برا وقتایی که میبینمت و اون حس‌آرامش و عطر حرم همیشگی میاد سمتم:) چه‌خوبه دارمت و میشناسمت:) ممنون که بازم لطف‌کردی این آدمِ‌بی‌آبرو رو دعوت کردی و بازم شرمندم کردی:) الحمدالله*

اونقدر خستم که حس میکنم معدم داره رد میده؛ و من نمیخوام معدم رد بده چون تنهام و وای یاعلی.

و از خواب دارم میمیرم. کل سلولام داد میزنن که خوابم میاد و حال مب‌خاطرش داره بدمیشه و گیج میرم و آیگو ندانم چیکاکنم🚶‍♀️

زیاد احساساتمو دارم ریزریز مینویسم ولی خب مجبورم چون حس تنهایی میبلعه آدمو تو سفر. و استرس میگیرم وقتی بحث معدم و اینا پیش میاد چون کنترل شدنی نیست معدم و باید تا بیمارستان برم:)

بندبندِ سلولام دارن از دلتنگی شکافته میشن و هرجقد تو حرم راه میرم بیشتر از هم میپاشم از دلتنگی:) چون این قلب سیر نمیشه! این قلب خالی نمیشه!

-زیبایی:)-