ذره‌ای تواناییِ درس‌خوندن ندارم. این موضوع در من خاموش‌شده؛ زیادم خاموش‌شده.

واقعا دلم میخواد برای خودم گریه‌کنم؛ ولی انقد مسائل مهم‌تری هست و ِغصه‌های بزرگ‌تری هست که..

غم آدمو عجیب میکنه! خیلی عجیب.

مرهم دلتنگیم؛ لبخندِ سیدعلی‌ست:)!

بغض و گریه‌هام برات تموم نمیشه.

هرچقدم حواسمو پرت میکنم؛ مثلا میام بشینم درس بخونم. یهو یادم به اون سخنرانیت میوفته که میگی [ بچه‌هایِ‌عزیزِ‌من.. بدونید اگه درس نخونید؛ نمیتونید تاثیرگذار خوبی باشید.. بی‌مایه فطیره! باید درس‌ بخونید. ]

حتی میام از غم حرف‌بزنم یاد اون سخنرانیت میوفتم که میگی [گاهی دل از "غم" مالامال می‌شود..]

این غم رو؛ این مصیبت رو نمیتونه قلبم تحمل کنه. هرچقدر خودموبزنم و اشک‌بریزم برات نمیتونم تحملش کنم. اصلا دووم میارم؟ شایدم حرفه فقط. آره خب من که جان به‌دیدارت هم فدا نکردم ماهِ‌من:)

..

چیکارکنم که قبلا با دیدن عکست جای‌جایِ خونه و اتاق و میز و پس‌زمینه‌ی‌گوشی و.. خیالم راحت‌میشد و ی‌لبخند کوچیک از سر آرامشی که ازت گرفتم میزدم و بعدش به ادامه زندگی‌م میرسیدم؛ ولی حالا! با دیدن همون عکسا قلبم میخواد که ازجا دربیاد.. میخوام که فقط زمان وایسه و من نباشم. میخوام که آب‌شم‌ برم تو زمین از غم. این غم داره منو آب میکنه..!

تروخدا یکی بهم بگه دروغه:).. یعنی واقعا ی‌روزی قراره آماده بشیم بریم وداع؟! وداع با کی؟:)) اصلا وداع برای چی:)