الان یهویی یادم افتاد به تمومِ کارایی که رهاشون کردم:(
خیلی ناراحت کنندست.
مثلا ناراحتکنندست که من دوماهونیم تموم؛ روتینِ نهجالبلاغه خوندن داشتم و یهویی جنگشد و نمیدونم چرا ولی رها شد.
مثلا روتینقرآن خوندنم رو بزور داشتم نگهمیداشتم ولی سههفتست برای واقعی هیچی نخوندم.
و ماهِ مهر از جهت قرآن؛ خیلی بیبرکت بودم. چون اصلا وقت نزاشتم:(
نمیدونم کجاست!🇵🇸
مثلا ناراحتکنندست که من دوماهونیم تموم؛ روتینِ نهجالبلاغه خوندن داشتم و یهویی جنگشد و نمیدونم چ
اونقدر کم گذاشتم این ماه برای قرآنم که روم نمیشه فردا به مربیم زنگ بزنم.
اصلا زنگ بزنم چیبگم؟
شوکعظیمی بم وارد شده.
احساس میکنم درحال حاضر که تو مترو هستمه دچار پنچری شدمه.
گاهی اوقات؛
ینفر چنان در تاروپود روحت ریشه میکنه و مثل یستاره جوونه میزنه که خط مرز بین "تو" و "او" گم میشه:)))))
مسئله این نیست که فقط بخشی از وجود توعه؛ نه!
یطوری تمامِ وجودت میشه که با هر نفس کشیدنش، تو هم نفس میکشی.
قصه، قصهی عادت نیست؛ پایِ یک گرهیروحی و درخشش ستاره درمیونه*⭐️
عجیبه شایدم ولی وقتی ناراحته؛ بغض گلویتو رو هم فشار میده.. با دردش، انگار تیر میخوری و خندش؛ مثل آفتابیه که یخِ تمومِ زمستونهای درونت رو آب میکنه.
موضوع عجیبی بهنظر میاد؛
ولی درعینحال زیباترین شکلِ تسلیم شدن در برابرِ عشق؛ اینه که بفهمی سهمِ بزرگی از دلتنگیهات، دیگه فقط متعلق به خودت نیست؛ امانتیست دستِ کسی که حالا معنایِ بیچون و چرایِ زندگیت شده..