پناهِ‌هرشبِ یک‌خسته‌ی‌جامانده:

قرآنِ‌عزیزیه چون از طرف آقای‌امام‌رضاس:) کاش بطلبی؛ جدی دلم‌تنگ..

همیشه آخرشبا میشینم فکرمیکنم به فردا.. نگرانت میشم بابت فردا و کلی غصه میخورم از نگرانی؛ چشمام پراشک میشه چون نمیدونم چی میشه؟ بازم فرصت هست؟ میدونم نباید نگرانِ آینده‌ای بود که اصلا نیومده و همش دستِ حضرت‌ِدوسته:) ولی..

دانش‌آموزا؛ روزتون میوبااارکک💘.

وای من خیلی جدی سحر پانشدم. پس نتونستم روزه بگیرم وا. واااا خاکبرسرت رضوانه جدی.

اصلا نمیتونم بدنمو درک کنم؛ چته خب عزیزم؟ این همه سرگیجه و افت فشار برای چیه. تو که خوب خوابیدی.

تازه امروز قرار نبود از پنجونیم صبح برم دانشگاه. پس آدم باش.

میوزخرف‌ترین ارائه زندگیمو داشتم.