دلم میخواد توی زندگیم همینقدر نفهم و احمق باشم.شاید کمتر اذیت شدم (@_@).

خوشبخت ترین افراد الآن اونایی هستن که شب تولد امام رضا (ع) پیشش دارن چایی می‌خورن و درد و دل می‌کنن.

ای شاه پناهم بده. مفهوم پناه،برای من یکی یعنی شما و خاندانتون.پنا‌هِ من گریه های بی امونیه،که از سر دلتنگی و عذاب این دنیای فانیه‌.این دنیایی که امام رضا داره،اما من رو دعوت نمیکنه.حتی امسال،خانواده‌ام رو دعوت کرد اما من رو نه.خیلی ازت دلگیرم.اون شب بود که گفتم،یعنی فلانیو بیشتر از من دوست داشتی؟ این آدما هر روز اینو بهم ثابت میکنن که دوست داشتنی نیستم.ولی تو چی؟توهم میخوای بهم ثابت کنی؟ میلادت‌ فرخنده باد. هر چند که از اون آهو هم ناچیز ترم.ولی کاش،ضمانت من رو ایندفعه به خدا کنی. من توی زندگی برای چیز های زیادی دلتنگی کشیدم،اما شنیدن صدای نقاره‌های حرمت،صدای دینگ دینگ های ساعت حرمت،برای بوی خنکی که توی هر صحن میاد،برای شب ها تا صبح توی حرم موندنت.برای تازه عروس و داماد های حرمت.برای مغازه های قشنگ نزدیک حرمت.برای بغض کردنی که وقتی اولین بار وارد حرمت میشه.