شاید فضای مجازی تنها جاییه که شبیه یه غم متحرک هستم. شاید چون واقعا نمیتونم اینجا هم تماما تظاهر کنم.
یکی از دلایلی که دوستامو اینجا یا کلا جاهایی که تو فضای مجازی فعالم نمیارم اینه که اونا حتی تصورش هم نمیکنن این من باشم.
و من ایمان دارم ، به خواهران و برادرانم .
به فرزندانمان که به خانهشان برنگشتند .
به دختران و پسران سرزمینم .
به لب هایی که دیگر نخندیدند .
به چشم هایی که طلوع فردا را ندیدند .
به گوش هایی که صدای گریه های مارا نشنیده اند .
به قلب هایی که برای ایران می تپیدند .
به صدا هایی که برای ما به پرواز در آمدند .
به شهامتشان ، شجاعتشان و عشقشان .
به نوری که بر تاریکی پیروز است ، ایمان دارم (: