🔴نکته‌ای درباره بازتاب سخنان رئیس‌جمهور 🔹کانال‌های متعلق به جریان انقلاب (همانها که دائما توسط اهالی وفاق برچسب سوپر انقلابی و... می‌خورند)، دارن از مواضع صریح و انقلابی رییس جمهور تقدیر می‌کنند. این یعنی نگاه جریان انقلابی، نگاه سیاسی و جناحی و حزبی نیست. 🔹این اتفاق حامل پیامی برای اهالی وفاق است که انقلابی‌ها پدرکشتگی با کسی ندارند، تنها ملاک آنها، منافع کشور و مردم است. 🔹رئیس جمهور و سایر مسئولان، مادامی که در راستای منافع کشور و مردم رفتار کنند، مورد حمایت همه جانبه جبهه انقلاب قرار دارند و طبیعتاً جایی که خلاف منافع رفتار شود، مورد نقد قرار خواهند گرفت. 👌تا اینجای کار دست مریزاد آقای رئیس جمهور •┈┈••✾••┈┈• ✅ حجت‌الاسلام محمد کرباسی 🆔 @m_karbasi

🔰 #امنیت_فرهنگی 🔴 بخش یازدهم 🔹منویات امام شهید گویای اهمیت و جایگاه راهبردی امنیت فرهنگی است و اینکه نسبت به سایر مولفه های امنیت، مهمتر است. به فرموده ایشان، سلطه واقعی همان سلطه فرهنگی است. چنانچه فرهنگ کشوری بر اثر تهاجم بیگانگان دستخوش تغییر شود، حتی در صورت برخورداری از استقلال اقتصادی، آن کشور همچنان تحت سلطه قرار دارد. بنابراین، سلطه اصلی از نوع سیاسی یا نظامی نیست، بلکه ریشه در سلطه فرهنگی دارد. 🔹تأثیر متقابل امنیت فرهنگی بر سایر مؤلفه‌ها برای درک بهتر اهمیت امنیت فرهنگی، می‌توان کشوری را متصور شد که پیشرفته‌ترین تجهیزات نظامی را در اختیار دارد، اما نیروهای نظامی آن فاقد هویت، غیرت و تعلق خاطر به میهن هستند. در صورت بروز جنگ و تهاجم دشمن، چنین نیرویی تمایل به فرار داشته و در نتیجه، تجهیزات پیشرفته نیز کارایی خود را از دست خواهند داد. 🔹در عرصه اقتصاد نیز نقش محوری بر عهده مردم است. تولیدکننده با تکیه بر عِرق و غیرت ملی کالای باکیفیت تولید می‌کند و مصرف‌کننده نیز با همان انگیزه به مصرف کالای داخلی گرایش می‌یابد. در زمان بحران‌ها، همین غیرت ملی مانع از احتکار و گران‌فروشی توسط کسبه می‌شود. لذا در غیاب امنیت فرهنگی و تضعیف هویت ملی، آحاد جامعه نقش سازنده خود را در اقتصاد ایفا نکرده و امنیت اقتصادی محقق نخواهد شد. 🔹ضرورت اتخاذ رویکرد امنیتی در مقوله فرهنگ علی‌رغم تأکیدات مکرر کارشناسان و رهنمودهای مستمر حضرت امام خمینی و امام شهید مبنی بر اولویت و اهمیت بنیادین حوزه فرهنگ، متأسفانه در سطوح عالی تصمیم‌گیری کشور تلقی نادرستی نسبت به این مقوله وجود دارد. برخی مسئولان، ضرورت پیوست امنیتی را در حوزه‌های اقتصادی، زیست‌محیطی و اطلاعاتی به‌خوبی درک می‌کنند، اما قائل بودن به «پیوست امنیتی» در پروژه‌ها و موضوعات فرهنگی برایشان نامأنوس است. 🔹تفکیک و جداسازی حوزه فرهنگ از حوزه‌های امنیتی، یک خطای راهبردی به شمار می‌رود. مقام معظم رهبری در سال ۱۳۸۵ در دیدار با هیئت دولت صراحتاً فرمودند که دشمنان می‌دانند در صورت موفقیت در تلاش‌های فرهنگی علیه انقلاب، پیشبرد بقیه امور نیز برای آنان آسان خواهد شد؛ به همین دلیل تمام تمرکز خود را بر حوزه فرهنگ معطوف کرده‌اند. 🔹در جمع‌بندی باید تصریح کرد که تأمین امنیت فرهنگی، تضمین‌کننده امنیت در سایر حوزه‌هاست. بروز هرگونه اختلال و تبدل در فرهنگ کشور بر اثر تهاجم دشمن، موجب آسیب‌پذیری قطعی در تمامی بخش‌ها خواهد شد. آسیب‌های فرهنگی مشهود در شرایط کنونی نیز دقیقاً ناشی از فقدان همین نگاه راهبردی و تفکیک نادرست فرهنگ از مقوله امنیت است. ✍ادامه دارد... •┈┈••✾••┈┈• ✅ حجت‌الاسلام محمد کرباسی 🆔 @m_karbasi

🔴 مواضع و عملکرد مسئولان عامل انسجام و انشقاق اجتماعی 🔹موج استقبال مردمی از مواضع رئیس‌جمهور، نکات قابل‌توجه و تأمل‌برانگیزی به همراه داشت. 🔹این مواضع انسجام ملی را تقویت کرد؛ زیرا رئیس‌جمهور از موضع قدرت و اقتدار ملت ایران سخن گفت، ادبیات ایشان در راستای رهنمودها و منویات رهبر معظم انقلاب (امام خامنه‌ای) بود و از این مواضع، هیچ‌گونه پیام ضعفی مخابره نشد. 🔹تأکید همیشگی بر اینکه محور وحدت و انسجام ملی باید مواضع و رهنمودهای رهبری باشد ــ چنان‌که در بیانیه اخیر مجلس خبرگان نیز بر آن تصریح شد ــ دقیقاً به همین سبب است؛ همان‌طور که ایشان در پیام خود به مناسبت هفته دولت نیز مسئولان کشور را به حفظ وحدت و انسجام فراخواندند. 🔹ازاین‌رو، مسئولان هستند که می‌توانند با مواضع و عملکرد خود زمینه‌ساز افزایش انسجام، وحدت و یکپارچگی شوند، یا برعکس، بستر ایجاد تفرقه، دودستگی و قطبیدگی اجتماعی را رقم بزنند. •┈┈••✾••┈┈• ✅ حجت‌الاسلام محمد کرباسی 🆔 @m_karbasi

🔴 #امنیت_فرهنگی 🔰 بخش دوازدهم 🔹در طول تاریخ، کشورهای استعمارگر برای چپاول کشورهای هدف، از الگوها و راهبردهای مختلفی بهره برده‌اند. مدل مواجهه استعمارگران همواره متناسب با شرایط زمانی و مکانی، فرهنگ و جغرافیای کشورهای هدف دستخوش تغییر شده است. بر همین اساس، در یک دسته‌بندی کلی، شیوه‌های استعمارگری به سه نوعِ «استعمار کهن»، «استعمار نو» و «استعمار فرانو» تقسیم می‌شوند. 2⃣ استعمار کهن (قدیم) دوره استعمار کهن از قرون پانزدهم و شانزدهم میلادی آغاز شده و تا اواسط قرن بیستم، یعنی مقارن با پایان جنگ جهانی دوم، ادامه داشته است. در این شیوه، کشور استعمارگر با تهاجم و اشغال نظامیِ سرزمین کشور هدف، فرماندهان نظامی خود را به عنوان حاکمان آن کشور منصوب می‌کرد. بارزترین نمونه این نوع استعمار، تهاجم بریتانیا به شبه‌قاره هند است؛ مشخصاً «کمپانی هند شرقی بریتانیا» پس از اشغال نظامی این منطقه، ژنرال‌ها و فرماندهان نظامی خود را به عنوان حاکمان هند منصوب کرد. نمونه دیگر استعمار کهن، تهاجم پادشاهی بلژیک به کشور کنگو است که دقیقاً با همین الگو و شیوه به انجام رسید. با گذشت زمان، آگاهی و بیداری ملت‌ها به شکل‌گیری انقلاب‌ها، مقاومت و مخالفت با این رویه منجر شد. از این رو، کشورهای استعمارگر رویکرد دوم را در دستور کار خود قرار دادند. 2⃣ استعمار نو این شیوه پس از جنگ جهانی دوم آغاز شد و تا به امروز نیز در برخی کشورها تداوم دارد. نمونه بارز آن، دوران حکومت پهلوی در ایران است. در این دوره، با وجود آنکه حاکمان وقت (رضاشاه و محمدرضا) دارای ملیت ایرانی، زبان فارسی و حتی اسامی مذهبی بودند، اما دقیقاً همان سیاست‌هایی را اجرا می‌کردند که یک ژنرال آمریکایی یا انگلیسی در صورت حاکمیت بر ایران به اجرا می‌گذاشت. آن‌ها در ظاهر ملیت ایرانی داشتند، اما در عمل مجری دستورات بیگانگان بودند. این وضعیت هم‌اکنون نیز در برخی کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس قابل مشاهده است؛ به گونه‌ای که حاکمان آن‌ها به لحاظ ظاهری دارای تابعیت همان کشورند، اما در واقع سرسپرده‌ی قدرت‌های غربی و جریان‌های صهیونیستی هستند. ✍ادامه دارد •┈┈••✾••┈┈• ✅ حجت‌الاسلام محمد کرباسی 🆔 @m_karbasi