نت ملی به همراهِ خانوادهٔ ملی. شکنجه می‌کنید؟!

نمی‌دونم حالا شاید خودمو کشتم

خستہ‌ از شعر و شعار و ادب و قافیہ‌ام کمی فحش دلم خواست به دنیا بدهم

لیله بازِ کوچه‌ی مجنون صفت‌ها، فکر من! جنب مسجد ، خانه‌ی آجر نما ، نشناختی؟ دختر همسایه ، یاد جرزنی‌هایت به‌‌خیر . . این منم تک‌تازِ گرگم بر هوا ، نشناختی؟ اسم من آقاست اما سال‌ها پیش این نبود ماه بانو یاد آمد؟ «مشتبا» نشناختی؟

كل دنيا با تمامِ شور و ادعا در نبود خنده هايت ، بيخِ ريشِ صاحبش .

من حسادت می‌کنم حتی به تنها بودنت من به فرد رو‌به‌رویی لحظه خندیدنت کاش هرکس غیرِ من ، ای کاش حتی آینه پلک‌هایش روی هم می‌رفت وقت دیدنت

می‌ترسم از دودم که چشمت را برنجاند ای‌کاش از سوزاندن من دست برداری