شانه‌ات را دیر آوردی سرم را باد برد، خشت‌خشت و آجر آجر ، پیکرم را باد برد من بلوطی پیر بودم پایِ یک کوه بلند نیمم آتش سوخت ، نیم دیگرم را باد برد از غزل‌‌هایم فقط خاکستری مانده به جا بیت‌‌های روشن و شعله‌‌ورم را باد برد با همین نیمه ، همین معمولیِ ساده بساز دیر کردی نیمه‌ی عاشق‌ترم را باد برد بال کوبیدم قفس را بشکنم عمرم گذشت وا نشد بدتر از آن بال و پرم را باد برد.

همـه روی یک سر بجـنگ آوریــم جــهان بر بـداندیـش تنـگ آوریم همه سربسر تن به کشتن دهیم بـه از آنکه کشـور به دشمن دهـیم -حکیم ابوالقاسم فردوسی.