هدایت شده از ~ کُنجِ صَبوری ~
[ چطور میشود اسلام را از سیاست جدا کرد؟!
چطور میشود سیاست را با دست هدایتی غیر از دست هدایت اسلام، معنا و تفسیر کرد و شکل و داد؟!
بعضی به عبادت قرآن ایمان میآوردند؛ به سیاست قرآن ایمان نمیآورند!
قسط چیست ؟ قسط یعنی استقرار عدالت اجتماعی در جامعه. چه کسی میتواند این را انجام دهد؟
تشکیل یک جامعه همراه بل عدالت و قسط، یک کار سیاسی است؛ کار مدیران یک کشور است.
... هدف فقط مبارزه با کفار نبود؛ مسئله، مسئله جهانی بود!
.. هدف این بود که پیام آزادی انسان و پیام بیداری انسان و پیام خوشبختی انسان به همه دلها برسد! ]
_کتاب محبوب من_
صلوات بفرست، ثواب اشانتیون بگیر😉
اللّهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد وَ عَجِّل فَرَجَهُم
{ برای مفقود }
سلام و درود بر شما ~
فضه هستم از مفقود با شما تماس گرفتم.
این پیامی که دریافت کردید خبر از این میده که اگر همینو بازارسال کنید تو کانالتون و آدرستون رو اینجا قرار بدید و همچنین از ۱ تا ۱۲۱ یه عدد رو بگید، من هم یه سری عکس که حالا دلم بخواد براتون بفرستم و چمیدونم بهتون میاد رو با یه تیکه شعر از سهراب تقدیمتون میکنم ^^
ممبرایی که کانال ندارن هم میتونن آیدی و عددشون رو تو ناشناس بذارن و با کمال میل بهشون تقدیم میکنم ♡
دیگه بسه نفرستید✋
"وجودِ خارجیِ شخصی به بزرگی و با دستاوردهای حاج عماد!!!!"
خیلی حَرفه ها فکرش رو بکنید خدایی! او یک افسانه بوده براشون ..
#حاج_فلسطین
زیر چادر، تیشرت آستینکوتاه و شلوار سیاه میپوشید.
موهاش، بلند و شانهخورده تا گودی کمرش بود و از مژههاش انگار واکس مشکی میچکید. من، تازه رفته بودم ساندویچی داییم؛ شاگردی. و او ظهرها میآمد دکان ما، که پر بود از معتادها، جیبقاپها، کاسبها و دیگرانِ گرسنهی سر بهراه و سر بههوا؛ میگفت«یه فلافل.»
و من چه میدانستم دلش مورچه است برای شاگرد ساندویچی چهارراه سوسکی. دایی خیالش را انداخت به جانم. گفت «این دختره واسه تو میادا» گفتم «عمرنات ممکن» گفت «روی هزاریها، واست مینویسه دوستت دارم» گفتم «این تنرو کفن کنی راس میگی؟» گفت «به مرگت قسم، خاطرترو میخواد دایی.»
فرداش گوشوارهی برنزی بدلی و بلندی انداخته بود با نگین سرخ. ساندویچش را ششتایی زدم. دو نانه. با خیارشور زیاد و گوجهی تازه. گفتم «سس بزنم؟» گفت «بزن آقا مرتضا.» صدای او و انگشتهای من لرزید. پشت هزارتومانیش، نوشته بود «خیلی دوستت دارم.»
دوباره که آمد، همراه ساندویچ، یک صدتومانی بهش دادم. پرسید «فلافل ارزون شده؟» گفتم «دلار اومده پایین.» کنار عکس قدس، نوشته بودم «اسمت چیه؟» بالای امضای دبیرکلِ هزارتومانی بعدی نوشته بود «ویران شما: سمانه.» و بعد از آن، ما هر روز، برای هم نامه نوشتیم. رو و پشت اسکناسها. عاشقانههایی با کلمههای ریز...
هفتههای اول، نمیگذاشتم دایی نامههایمان را به کسی بدهد. نگهش میداشتم جای حقوق. اما بعد ناچار شدیم که پولها را خرج کنیم. دادیم به نان فانتزی، به ممدآقای خیارشوری، به جواهرخانم سوسیسفروش. و نامههای ما دست به دست میچرخید جای اسکناسهای رایج مملکت.
باهاش مواد میخریدند. فال قناری میگرفتند. کوپن میفروختند. به صاحبخانهها میدادند و به خیاطها، کلهپزها، فالگیرهای سرقبرآقا و دیگران. و گاهی، ممکن بود کسی بیاید داخل، بگوید «یه فلافل دو نونه.» و دوستت دارمی را پرت کند روی پیشخان که من نوشته بودم یا او. انگار بخواهد بگوید بازگشت هر چیزی به اصل آن است...
- مرتضی برزگر