۱۷ فروردین ۱۴۰۲

اشك ریختم رو خاك روحم ؛ دیدم حالم گِله . . .

من این منو تغییر میدم !

مثل یه مدادم که تا ته تراشیدنش.

کسایی که یادشونه:

A part of me that will never be mine ;

Now hush, little baby, don’t you cry Everything’s gonna be alright Stiffen that upper lip up,little lady I told ya Daddy’s here to hold ya through the night.

چرا هیشکی منو دوست نداره

خورشید دوباره جان گرفته، میسوزد ولی ما به شب های سردمان عادت کرده ایم؛ این بار نوبت حس نا آشنای گرماست ک مارا بسوزاند، این روز ها خوشی ها دیگر رنگ و بوی قدیم را ندارد و من به این گرما تعلق ندارم حتی دیگر به آن سرمای پیشین. و حالا من نه به خوبی و نه به بدی و حتی مرگ تعلق ندارم. انگار در وجودم حس زیستن مرده حتی در جهانی دیگر!