سلام از ایراننننننننننننننننن.

تو این یک هفته به غیر از وقتایی که تو حرم بودم احساس میکردم سینم تنگه و نمیتونم نفس بکشم،تنها چیزی که میخواستم این بود که فقط برگردیم و امروز وقتی که رسیدیم به مرز و چشمم خورد به پرچم،همونجا بود که به زور بغضمو قورت دادم و راحت ترین نفس کل عمرم رو کشیدم،تا اون لحظه خودمم نمیدونستم انقدر به اینجا وابسته م.

این تابستون مثل چیپس نصفش هوا بود.

بقول آبجی فرنیا کاش فوتسال و فوتبال بانوان دیده و حمایت میشد:)))

کاش مثل ورزش آقایون به ورزش بانوان هم بها داده میشد و یزره هم که شده هوای دخترای ورزشکارمون رو داشتن،آقایون پیشرفت میکنن چون شرایط براشون مهیا ئه،دخترای ما ظرفیت و انگیزه و استعداد خیلی زیادی دارن که تو المپیک امسال هم خیلی خوب نشون دادن و لیاقتشونو ثابت کردن و اگر حمایت بشن چه بسا بیشتر از آقایون افتخار آفرین میشن. کاش این فرق گذاشتنه از بین بره. شکستن تابو ها و جنگیدن تو شرایط سخت نیازمند حمایت و تشویق ئه نه سرکوب.

ولی ما به جنگیدن ادامه میدیم به امید روز های بهتر.

هر آدمی تو زندگیش به یه هاشم/سهراب نیاز داره.