خدا تنها موقعی که به خودش احسنت گفت موقع خلق کردن ما انسان ها بود.. فتبارک الله احسن الخالقین..

اما امان از اون انسان هایی که قدر خودشون رو نمیدونند و از عمد پا رو ارزش و کرامت انسانیِ خودشون میزارن و خودشون رو حقیر میکنند!

ممکنه بپرسی مگه کسی هست که بخواد بی ارزش باشه؟ بله! حتی ممکنه من و تو هم یه روزی پا رو کرامت های خودمون گذاشته بوده باشیم!

مثلا انسانی که با بی‌حجابی خودش رو داره به دیگران عرضه می‌کنه، پا روی ارزش و کرامت خودش گذاشته و وجود ارزشمند خودش رو که با آسمان ها و زمین برابری میکرد، به راحتی میفروشه!

و یا انسانِ بددهن و اهل فحاشی! خب این شخص هم ارزش حقیقی خودش رو لگدمال کرده!

خلاصه که هر گناهی که انجام بدیم اون ارزش و کرامت خودمون رو لِه کردیم و با هر گناه و خطا فقط خودمون رو حقیر تر کردیم همین..

اگه میبینی خیلی ها با این وجود دارند گناه میکنند بدون هنوز با اون ذات ارزشمند خودشون آشنا نشدند..

انسان مثل طلاست! یک طلا حتی اگه تو گِل هم باشه بازم همون طلاست و عوض نمیشه! ذات انسان هم همینه فقط باید به خودش بیاد و گِل های وجودی خودش رو پاک کنه تا اوج بگیره بره بالا :))

رفقا ارزش ما به اندازه پهنایِ زمین و بلندی آسمونه! نزاریم با گناه و لذت های زودگذر و دنیا زدگی، خودمون رو از پرواز به اوجِ آسمون ها و رسیدن به خدا جا بندازیم! به قول معروف بر سر خود بزنید که چرا پرواز نمیکنید🕊(:

چرا اینقدر دین ما به عزت نفس تاکید داره؟ چون عزت نفس یعنی دوست داشتن خود، و انسانی که خودش رو دوست داره هرگز حاضر نیست تن به گناه بده که خودش رو حقیر و با گناه پَست کنه!

ما از جنس دنیا نیستیم.. نزار این سرای پر پیچ دنیا فریبت بده!

سخنرانی شهید مطهری رو هم در این باب بشنویم:)) 🦋