ولی خب قبل از اینکه با از دست دادنِ آدما برسین به این درک که هرکسی تو زندگی و روابطش "اختیار" داره و شما نمیتونید کسی‌و محدود کنید ، خودتون قبولش کنین(:

ایرج طهماسب تو مهمونی می گفت : "آدمایی که دوسشون داریم سرما‍‍یه ما هستن ، بهشون که فکر میکنیم قوی میشیم ، حالا چه پیشمون باشن چه نباشن !" سرمایه های زندگیتونو حفظ کنید . . :)

من از آدمایی خوشم میاد که مثل خودم واسه تغییر فصل ، صدای دریا ، دیدن غروب آفتاب ، تماشای ماه ، بوی بارون و شبای پُر ستاره ذوق زده میشن :)

حرف زدن با یه سری از آدما مث بوی بارون حالتو خوب میکنه ؛ مث خود تو (؛

چقد جات خالیه پیشم .

:>

من مطمئنم تو زندگی قبلیمم ، با فکر کردن به چشمات نفس میکشیدم .

هرکسی گفت نمیتونم ؛ شما بشنوید نمیخوام!

الان دقیقا اونجایم که سعدی میگه: « مرا دردیست اندر دل، که گر گویم زبان سوزد و گر پنهان کنم؛ ترسم که مغز استخوان سوزد!:) »

شده تقدیرِ کسی باشی و قسمت نشود؟ سال‌ها گیرِ کسی باشی و قسمت نشود؟ شده در اوجِ جوانی، باهمین ظاهرِ شاد تا گلو پیرِ کسی باشی و قسمت نشود؟ :)

به قول مسعود کیمیایی: دیگه نمیشه شب توی کوچه زد زیر آواز یا میگن دیوونس، یا میگن لاته... یکی نمیگه بابا دلش گرفته :)

جنابِ شعرهایِ من حواست هست دلتنگم؟؟